A's profileUniverso de APhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
|
March 17 Pratos combinadosPero...¡Isto é un escandalo Pereira!
Parte 1 do artículo
Nota de inicio: dado que la serie se emitió en la TVG (televisión de Galicia) y su idioma era el gallego, publicaré la crítica en este idioma sin traducirla al castellano; si alguien quisiera traducción para entender todo lo que pongo, que no dude en pedirla y la haré gustoso.
Comentario previo:
O primeiro e ante todo e dicir que toda a información que poño antes do título Pratos combinados e mais eu foi sacada integramente de internet dunhas poucas páxinas, a gran maioría de caracter oficial como a do audiovisual galego ou a televisión de Galicia. Curiosamente, e como outras moitas veces a información máis completa non veu da man das fontes oficiais senon da Wikipedia (a versión galega, na castelá ou outra nin aparece); por tanto temos que agradecerlle, e moito, o autor dese artículo que logrou recolleitar unha gran cantidade de información que agora eu vos ofrezo.
¿Cal e a razón de que fixera algo tan impropio de min como copiar con descaro artículos completos doutras persoas? (aínda que coidado, sempre cintando fontes); pois porque cando comecei a escribir iste artículo tiña moi claro que o que o máis importante nel debía ser dar toda a información posible como fose, pra poder divulgar e facer coñecida ista serie; unha das máis maltratadas pola TVG a pesar dos triunfos que lle deu, e tamén bastante ignorada en internet, porque toda a información que veredes aquí é a única que atoparedes na rede de redes, na autopista da información, e dicir, en internet, e comprobaredes que é bastante escasa para unha serie con máis de 13 temporadas e máis de 200 episodios de 50 minutos (nada da media hora escasa tan fácil de facer a que nos teñen acostumbradas as sit-com) que non conseguiron as máis prestixiosas series de todo o mundo.
E non quero falar nin da loucura de atopalas imaxes, das cales, como podedes ver, nin son demasiado grandes nin teñen demasiada calidade, e por enriba tan só duas pertencen a serie como tal; o resto son probablemente dos books dos actores.
Series con moitísimos menos méritos ca estes teñen páxinas webs enteiras dedicadas exclusivamente a elas; e sen embargo, por inxusto que resulte Pratos combinados apenas ten unhas cantas liñas; por iso, este completo artículo en dous partes nace coa esperanza de crear aínda que sexa unha especie de páxina web da serie, algo polo que a xente a recorde e que todos os fans que tivo e segue tendo (aínda que xa non se emita na TVG; excepto na sua páxina en internet, pola que eu sigo vendo a serie que dan os mércores a 1 da mañá -pero coidado, as veces varía as 12; pra estar seguros da programación correcta consultade http://wap.crtvg.es/programacion/programacion.asp?canal=GTVDixital- e os sabados as 9 da mañá; como podedes ver, e outra proba do maltrato a esta serie, que só se pon en horarios case imposibles) e que estos poidan comentar a serie e compartir todo o que pensan aquí (Coma en todolos artículos); porque iso é o que fai que unha serie non morra; aínda que esta serie nunca o fará porque, ademáis dos méritos antes falados, tamen está o de que foi a primeira serie da TVG; ¿fai falta dicir algo máis o seu favor?
Pratos combinados é a primeira teleserie da TVG, que marcou todo un fito na historia da televisión en Galicia xa que se trata da primeira comedia de situación desenvolvida integramente por profesionais da terra e protagonizada na súa totalidade por actores e actrices galegos.
A súa emisión comezou o primeiro de decembro de 1995 e tivo un gran éxito ao ter unha boa cota de pantalla e ao superar en ocasións a dura competencia de teleseries españolas da altura de "Aquí no hay quien viva" ou "Los Serrano".
A serie foi creada polo escritor Xosé Cermeño, autor tamén da primeira serie de ficción galega (Os outros feirantes), e baixo a súa dirección participaron como guionistas Raúl Dans, Denis López, Germán R. López, Roberto G. Méndez, David Planell, Paula de Sáa...
Miro Pereira coa súa dona Balbina e demais familia -retornados da emigración- rexentan un típico bar galego por onde pasan personaxes cómicos coma o vividor Antón ou o repartidor Paspallás.
Miro, o protagonista, xunto co seu cuñado Antón, sempre andan a argallar para poder obter cartos ou irse de festa. Para isto, non dubidan en enganar aos seus amigos ou contar coa axuda de Roi e Paula, os fillos do avogado Barreiro.
Reparto
![]() Outros intérpretes
Aparicións dos personaxes fóra da serie
Trivialidades
Pratos combinadosComo facer café sen café, bocadillos de xamón sen xamón... etc, e dicir, innovacións dos empresarios modernos
![]() Parte 2 do artículo
E seguimos dando datos atopados en internet; que como vedes, máis que aportar máis información o único que fan e repétila unha e outra vez. Tamén poderedes apreciar o intento do esforzado autor do artículo de Pratos combinados da Wikipedia intentar facer unha guía dos cápitulos da serie, tarefa case imposible (por non dicir imposible) pola escasísima información que hai distribuída e a gran cantidade que existe.
E tranquilos; o final de todo xa chegan as miñas opinións e os meus comentarios a serie; non teño tanta cara como para non poñer nada propio.
![]() Guía de episodios
COMEDIA DE SITUACIÓN QUE PERMANECIÓ 13 AÑOS EN ANTENA EN TVG CON ELEVADOS ÍNDICES DE AUDIENCIA
‘Pratos combinados’ nació de repente y se convirtió en un éxito insospechado. Era una telecomedia de situación, una propuesta pionera en Galicia y hecha por gallegos que caló en la sociedad desde el primer día de emisión, obteniendo altísimas cuotas de audiencia, muy por encima del 30% y con picos que se situaron cerca del 50%, según los datos de Sofres, que le llevaron a ser líder en el 'prime time' (horario de máximo consumo televisivo) de televisión en nuestra comunidad, superando a los programas de mayor impacto de la televisión en España como ‘Los Serrano’, ‘Aquí no hay quien viva’, ‘Gran Hermano’ o las emisiones de partidos de fútbol de Champions League.
Fue durante trece años indiscutido líder de audiencia en Galicia y tiene el récord de haber sido la serie española que más tiempo permaneció en pantalla. El padre de ‘Pratos combinados’ fue Xosé Cermeño y de la producción se encargó la División Audiovisual del Grupo Correo Gallego. Su éxito abrió camino a otras experiencias similares, dando lugar a nuevas producciones gallegas y, por tanto, convirtiéndose este modelo en una nueva fuente de trabajo para técnicos y actores gallegos.
Por el Bar Suízo de ‘Pratos combinados’ pasaron actores que acabaron consagrándose en el mundo artístico español, como Ernesto Chao, que aún sigue siendo llamado Miro Pereira en la calle, habida cuenta de la identificación que el público gallego hace con su ya clásico personaje; Susana Dans (Olimpia en la serie), Xosé Manuel Olveira 'Pico' (el abogado Pedro), María Castro (su hija), Guillermo Carbajo (su hijo), Sergio Pazos (Paspallás), Antonio Durán 'Morris' (Antón), Manuel Millán (el padre Nicanor), Mónica García (Mónica), Josito Porto (el vendedor de diarios), Feli Manzano (la abuela Carmen), que llegó a ser 'la abuela de Galicia'... y sin olvidarse de Mabel Rivera, que simultaneó la serie con la grabación de ‘Mar Adentro’, de Alejandro Amenábar, que le valió un Goya a la mejor interpretación femenina de reparto. Además, por ‘Pratos combinados’ pasa-ron en calidad de colaboradores especiales, entre otros, Manuel Manquiña, Sancho Gracia, Teté Delgado, Paula Vázquez, José Ángel Egido, Emilio Buale, Fernando Romay o Donato.
Por otra parte, y también en relación con otro de los colectivos galardonados con el Gallego del Mes, el reparto de actores de la exitosa serie de televisión Pratos Combinados se mostró encantado porque "siempre resulta gratificante que te reconozcan tu labor y, aunque es cierto que para nosotros ya en sí el hecho de estar trabajando es un premio, nuestra mejor recompensa es la fiel respuesta de una audiencia que nos sigue desde hace ocho años", tal y como recordó Xosé Manuel Olveira, Pico.
Por su parte, María Castro Jato, la hija de Pico en la veterana serie de Editorial Compostela que Televisión de Galicia emite de forma ininterrumpida desde hace ocho años, insistió asimismo en que "nuestro mejor premio es la increíble respuesta que obtenemos por parte de la audiencia cada semana, aunque siempre te enorgullece que te lo reconozcan con premios". El padre de Pratos Combinados, Xosé Cermeño, definió dicha distinción como "un reconocimiento a la importante labor de los actores". Suso Suárez, productor ejecutivo, consideró que el premio "es muy merecido, sobre todo porque es para un grupo de actores que lleva años haciendo reír a toda Galicia", y destacó el apoyo de TVG para que la serie continúe en antena Televisión de Galicia ha firmado un acuerdo con una productora venezolana para la producción para estos territorios de ‘Pratos combinados’ (‘Platos combinados’), la exitosa serie de ficción gallega producida por Editorial Compostelana del Grupo Correo Gallego. La producción se emitirá en Venezuela, México, Colombia y en el mercado hispano de Estados Unidos y será, según Francisco Campos, director general de la Compañía de Radio Televisión de Galicia, una de las más importantes del sector audiovisual gallego
'Pratos combinados' es una comedia de situación que se comenzó a emitir en diciembre de 1995 permaneciendo desde entonces ininterrumpidamente en la programación de TVG, lo que supone un hito no sólo en Galicia sino también en España. En sus casi nueve años de permanencia en antena, 'Pratos Combinados' ha marcado récord de audiencia en Galicia, superando incluso a los programas más vistos de las cadenas nacionales. Pratos combinados e máis eu
Ben, despóis de tanta reinvindicación acerca da calidade da serie e do maltrato a que é sometida tanto a través da canle a que lle proporcionou tantos éxitos (agora que o penso, quizáis todo isto teña máis que ver con política que con outra cousa; xa que o fin o cabo, e a pesar de que a serie non tiña nada que ver coa política pois a sua temática non podía ser máis frivola; era un resto -de feito un dos seus maiores éxitos- da televisión anterior, que o novo goberno ben rápido se encargou de que o seu rumbo cambiara radicalmente) creo que xa é hora de falar da serie en sí e dar opinións; pero non sen antes adiantar, como sempre fago, a historia de como a coñecín e de como pasou a formar parte da miña vida, e agora tamén deste espacio.
Pratos combinados é ante todo unha serie cunha longuísima existencia, tanta, que puido convertir en adeptos a persoas de xeracións moi diferentes en momentos iualmente diferentes; así eu coñecín nenos que creceron vendo a Miro Pereira, que seguiron vendono de adolescentes e que viron o final da serie de adultos (e todo isto noutras fases da vida); por tanto e innegable que esta serie exerceu unha forte influencia non nunha soa xeración, senon en moitas, porque e imposible que haxa un só galego que non vera o menos un capítulo dista inolvidable serie; foi así algo máis que unha simple comedia que gustou e triunfou, foi unha parte moi importante da vida de moitas persoas as que acompañou durante moito tempo e que crían (inxenuamente; aínda que eu tamén me incluo dentro dese grupo) que nunca ia acabar e que sempre estaría ahí (o menos que morrera Ernesto Chao -Miro- e algúns incluso dicían que non e a primeira vez que desaparece un persoaxe principal e que incluso sen Chao a serie podería seguir funcionando); eu mesmo, na etapa na que vivín en Galicia denomineina "a serie eterna" porque no caso de que algún día a TVG chegara a desaparecer, Pratos combinados estaría entre as últimas emisións.
Por desgracia despertounos dese soño repentinamente o de que a serie desaparecera sen aviso da programación (polo que souben, polo visto os actores e os creadores acordaron entre todos, cansos de tantos anos de Pratos, rematar con unha serie que de por sí parecía que non remataría nunca) a pesar de que sí houbo un capítulo final; da serie entón non quedaron nin as repeticións que chegaban a madrugada; e a única forma de vela na actualidade é, como xa dixen, en internet. E iso e todo o que queda dunha serie que marcou historia, dunha serie que acompañou unha boa parte das vidas de moitas persoas e que cheaba as vidas e todas as noites dos mercores de tantos galegos; persoalmente, é un dos meus mellores recordos da étapa na que vivín en Galicia e que nunca olvidarei; en calquera caso, sempre me quedará a televisión por internet (na que como só hay producción propia, pois poñen outras moitas series maravillosas que por audiencia non deron resultado).
Etapas da serie
Como xa vichedes, intentar recolleitar todos e cada un dos capítulos desta serie é case imposible, e por tanto non pretendamos nin tan sequera intentar dividila en temporadas; non obstante, eu xa fai tempo que fun vendo que a serie se dividía nunhas etapas bastante claras; aquí vai pois a miña esquematización da serie:
![]() -1ª: etapa de nacemento: a serie aparece por primeira vez e se vai planteando o argumento do dono do bar desastroso e os demáis persoaxes (e visto con perspectiva e incrible o novos que eran os actores; ¡o pelo de Chao aínda ten cor!); ademáis ten comezo e final (probablemente porque era só unha temporada ou moi poucas como máximo, por se o experimento -non olvidemos que foi a primeira serie da TVG- non salía ben). Esta etapa goza dunha orixinalidade e frescura que nunca se volverá a repetir, xa que, aínda que as manganchas de Antón, aínda que teñen gran importancia non o ocupan todo como si pasaría posteriormente, realmente, todos os capítulos son bastante diferentes, orixináis e nada repetitivos.
Tamen ten persoaxes que nunca ou case nunca se volverán a recuperar, como o caso dos fillos (Rosalía si que reaparecerá nun capítulo das seguintes etapas), o mozo, e algúns clientes moi importantes nesa primeira etapa (aínda que algún se recuperara como é o caso de Enrique). Tamén hay que destacar o enorme protagonismo da señora Carme por traballar na cociña e que logo prácticamente non ten importancia nas etapas posteriores; que Antón é un Don Xoan e que Paspapallas (Serxio Pazos) é un personaxe fixísimo e inalienable da serie (máis adiante será un persoaxe honorífico; quizáis polo seu traballo en CQC)
Esta etapa culminará co aparente fin da serie, cando Rosalía casa, Migueliño marcha a converterse nunha estrela do baloncesto (tema do que nunca máis se soubo; o que un dos maiores errores da serie, pois todo persoaxe que sae dela automáticamente é como se os demáis persoaxes o olvidasen pra sempre) e a familia Pereira o completo, especialmente Balbina, deciden realizar o seu soño de crear unha casa rural na antiga casa dos pais de Miro; a causa disto, o bar Suizo pecha pra sempre e supostamente deciden venderlo. É por tanto un final enormemente triste e pouco adecuado pra unha serie cómica; por sorte, non foi realmente o final da serie.
![]() -2ª: a etapa de resurrección: despóis dun final clarísimo, de repente, isto se esquece totalmente e o bar volve a abrir como se non pasara nada (nunca hai conexión entre acontecementos pasados, é o que librou a serie de ter un argumento de fondo e por tanto achegarse o culebrón, pero tamén impediulle alcanzar complexidade e acabou por ter moitos cabos soltos), aínda que para sorpresa de todos, se mantén a idea da casa rural, na que quedará a señora Carme, de modo que se antes tiña moito protagonismo, agora pasa a ser unha secundaria coa única utilidade de ter sempre problemas na casa rural que acabarán solucionando os castigados Miro e Antón.
Pero ista nova étapa caracterízase sobre todo pola aparición de novos persoaxes e a desaparición dos da anterior étapa (agúns como Charo no só se manterán, senon que serán fixos dende este momento); así, os antes clientes habtuais do bar desaparecen; e a cambio aparecen Tuto o kioskeiro (aínda que na anterior etapa existía Campos, se ve que houbo un traspaso misterioso do kiosko), o padre Nicanor (que encarnaran varios actores, e había tamen outros sacerdotes que desaparecen) que Manuel Millán encarna de forma definitiva e que comeza a ter unha personalidade propia); Mónica a camareira (que aparece para axudar a Balbina agora que a señora Carme xa non está e que sempre rexeitará a Paspallás, dando como resultado unha relacion totalmente inmovil que non progresará dende o primeiro ata o último episodio) e por último o avogado Pedro e a súa familia.
Pero o certo é que a aparición de novos persoaxes en Pratos en liñas xeráis desgraciadamente nunca aportou nada novo a serie (tal vez polo estatismo desta, sen dúbida é un exemplo perfecto do dito "se algo funciona non o cambies") pois cada vez máis todo se centra nas manganchas de Miro e Antón, e os demáis so xiran arredor delas sen outra cousa mellor. Incluso cando parecen querer potenciar esa relación entre Mónica e Paspallás, cando parecen querer enfatizar esas loitas que ten Paula coa sua familia para ser actriz, que tanto xogo poderían dar, cando se chega o punto de avanzar na historia, deteñense en seco e prefiren deixalo todo como está; de modo que, un persoaxe novo, que sempre aporta aires distintos a unha serie, é totalmente desperdiciado e acaba por converterse na simple comparsa da historia principal centrada nunha mangancha; e este dato é clave para ver a non evolución da serie, é unha das cousas máis importantes e polas que menos se explica o milagre do éxito absoluto de Pratos combinados.
Tamen comenzarán as contradicción de onde se desenrola a serie, posto que na 1ª etapa sabemos que é en Santiago de Compostela, pero nesta étapa iso parece negarse e só se dí que é un pobo cercano a capital.
-3ª: a etapa da nova Paula: como xa comentei normalmente un cambio dos actores non ten gran relevancia nesta serie, pero o certo, e que este si merece certa consideración polo que se vai dicir a continuación. O certo e que esta é unha dos momentos que máis se deben lembrar desta serie, pois normalmente, nunha serie a saída dun persoaxe provoca baixadas de audiencia; neste caso a actriz Cristina Castaño (1ª Paula) decidiu abandonar a serie despóis de traballar nunha obra con Concha Velasco (cousa que saíu na serie) pouco despóis conseguiu un papel na final do coñecido culebrón Al salir de clase (da que moitos lembrarán que del sairon algúns dos nosos actores máis coñecidos na actualidade como Alejo Sauras ou Fran Perea; pero o certo é que Cristina Castaño non tería esa sorte, e acabaría volvendo a Galega para fracasar na serie Cuarto sen ascensor; na actualidade creo que segue na galega) e o certo é que o fixo sen máis, nin sequera se lle deu un final a persoaxe (isto non sei se sería pola precipitación como se fixo), co cal fixose o máis absurdo e o máis impensable que se pode facer nunha serie: cambiouse a unha actriz por outra, sen máis explicación, nin sequera cambiou a persoaxe ou se inventou calquera historia extraordinaria, nada de nada. A nova actriz sería María Castro, que o único que tiña que ver coa anterior e que era peliroxa, porque polo demáis era moito máis gorda e menos atractiva que a anterior (aínda que iso co tempo iría cambiando); con ela se fai un dos primeiros "capítulos de presentación", así chamados porque neles se presenta a un persoaxe novo que ten a sua propia historia e que cobra máis importancia que os propios Miro e Antón, o que se repetiría contadísimas veces como por exemplo con Olimpia ou Raqueliña (irónicamente, cando pouco antes de rematar a serie, Castro comezou a sua carreira en España con outro culebrón de adolescentes, coma a anterior Paula, SMS, na nova cadea La sexta; aínda que ela nunca abandoou a serie).
Nesta nova etapa sucendense cousas diversas como que pouco despóis de comezar, unha das persoaxes míticas, Charo (a actriz María Bouzas), abandoa a serie paa estar noutra na que sería a protagonista, Terras de Miranda (e que tamén abandoou, na actualidade non parece estar traballando na televisión), este foi o único caso excepcional no que sí se lle faría una despedida a un persoaxe, e para celebralo a base de ben, dedicaronlle a marcha de Charo case 4 capítulos, dende o momento en que recibe a oferta de traballo en Alemaña ata que finalmente, desenganada da posibilidade de avanzar na sua relación con Antón colle o avión e despidese dos seus amigos. Tamén está ben comentar que en realidade moitos actores de Pratos combinados combinaron a sua actuación nesta serie con outros traballos, xa fora noutras series (Mónica García tería un papel importante en Libro aberto) ou Serxio Pazos (que combinaría as suas cada vez menos aparicións na serie, coa sua participación en Caiga quien caiga).
Nesta etapa tamen se consolidará totalmente o esquema que ha de seguir sempre a serie (e que podedes ver abaixo). A pesar diso, tamén é unha etapa de certos cambios (non importantes por suposto), como que Paula ou o Padre Nicanor (probablemente por requerimento destes actores) pasan a ter un papel máis protagonista pois participan activamente nas manganchas, sendo castigados tamén o final por isto. Tamén aparece a persoaxe de Mariana, vella amiga de Balbina e farmaceutica, pero como xa dixen, non terá máis relevancia ca de cliente frustrada do bar Suizo, nin sequera ocupará o posto de boa amiga deixado vacante por Charo; e tamen D.Nicanor recibirá unha nova igrexa (o cal non ten ningunha trascendencia nin fai avanzar o argumento, probablemente non lles deixaban seguir grabando na que soían utilizar). Non se utilizou a mesma excusa para o banco no que traballa Antón, que máxicamente e do día pra a mañá e sen máis explicación cambiou non só de emprazamento, forma, logotipo e cores distintivos, senon incluso de nome.
-4ª: a etapa de Olimpia: Mabel Rivera, coma outros compañeiros da serie, participa noutros proxectos (tanto Ernesto Chao como Manuel Millán xa aparecerón na serie da competencia Aqui no hay quien viva como rector e sacerdote respectivamente; Morris estivo na premiada Princesas... etc), pero ten máis sorte, e acaba formando parte dunha película que, curiosamente (ironías da vida e da historia), anos antes protagonizaba Ernesto Chao (Miro) noutra producción, esa película é Mar adentro e está dirixida polo autodidacta Amenabar; o resto da historia coñecemola todos: premios, recoñecementos, a alfombra vermella dos Oscars no Kodak theatre de Hollywood... etc; o certo e que a vida de moitos que participaron nesa película cambiou radicalmente (senon recordemos a Belen Rueda; transformada da noite a mañá de actriz de cuestionable talento de serie televisiva en diva dramática do cine español cuxas películas parecen garantía de oscar -como no caso de El orfanato, da que podedes ver a crítica na sección películas-). O caso é que Mabel Rivera tamén decidiu dar un paso adiante e abandoou definitivamente Pratos combinados (actualmente traballa en papeis secundarios; non obstante, estivo en películas importantes a nivel nacional -aínda que non polo boas que foran senon pola trascendencia social que tiveron- como Los fantasmas de Goya ou El orfanato); iso naturalmente provocou un problema importante, porque Balbina era unha parte moi importante nas tramas, era a representación da persoa responsable que controlaba a Miro e que aplicaba o castigo o final, entón se a persoaxe non podía aparecer máis, se tiña que marchar (pois outro recurso como a morte non sería adecuado nesta serie) concretamente a Vilagarcía a abrir un novo bar e ampliar o negocio, ¿quen ía quedar a cargo do bar suizo?, ¿Miro que a penas sabe contar ata tres, e iso sen nombrar as suas "especialidades culinarias"?, ¿Antón que sería capaz de comer todas as existencias do bar sen atender os clientes e de vendelo pra marchar de vacacións tan pronto Gutierrez lle dera envexa con calquera cousa?, ¿Mónica que non ten nin o respeto de Miro?... etc; estaba claro, era necesario inventar un novo persoaxe, e faríase, aparecería por primeira vez a prima Olimpia da que nunca antes tiveramos coñecemento; e como e tradición na serie, a nova persoaxe non tiña nada que ver coa vella físicamente (aínda que podemos agradecer ben que non a cambiaran sen máis como fixeron con Paula, supoño que non optaron por iso pois Mabel Rivera estivo dende o principio da serie).
Pero o certo é que a chegada desta nova persoaxe non cambiou en absoluto a serie, Olimpia simplemente foi unha nova Balbina que fixo o mesmo papel que fixo a anterior quitando as gracias matrimoniales.
O final da serie firmase con outro acontecemento mostra de decadencia, a aparición dun novo persoaxe tan innecesario como ridículo, a aparición de Raqueliña (que eu estou convencido de que era parente de alguen da serie, porque senon non son capaz de explicar porque fixeron algo tan absurdo) sobriña do cura e que terá algún que outro capítulo dedicado ademáis do de presentación. O principio da a impresión de que esta nova nena será travesa e daralle outros aires a serie, pero non, nada que ver, a nena acaba por ser un persoaxe nin tan sequera secundario que apenas ten un par de malos encontros con Miro tan escasos de gracia como sobrantes.
Como xa dixen, a serie remata por acordo dos actores e creadores que deciden dedicarse a outros proxectos.
Esquema xeral dos capítulos da serie:
A partir da 2ª etapa e moi especialmente na 3ª, é cando a serie máis se anquilosa con argumentos extremadamente parecidos, que sempre son da mesma forma e que seguen o seguinte esquema:
-Problema dos persoaxes: un persoaxe xa sea porque necesita contratar un servicio moi caro ou porque ten que facer algo de moito traballo (soe sela señora Carme, que por algunha misteriosa razón sempre ten algo mal na casa da aldea); e mentres tanto Antón ou Miro desexan facer algo para o que non teñen cartos así que deciden facer un plan pra conseguilo.
-Mangancha, nesta fase se nos relata como vai ir o "plan perfecto" (que sempre son extremadamente inxeniosos e fantásticos, soen tratarse de enganar a Balbina pra que solte cartos e así levar a cabo o seu proxecto a cabo) e comenza indo ben ata que Balbina os descobre dunha forma sorprendente mentres eles din "Balbina, todo isto ten unha explicación".
-Castigo:Miro, Antón e os que colaboraran na mangancha (se é que os houbo) son castigados a arranxar o problema da persoa que tiña o problema; no caso de non habela, acontecemento moi raro, serán condenados a ver como os demáis marchan a un lugar agradable (como unha festa, unha comida... etc) mentres eles quedanse facendose recriminacións e pelexandose, ante a risa dos que contemplan o espectaculo (un final moi moralista, se nos paramos a pensar).
Visto isto, moitos preguntaranse como a serie puido gozar dese enorme éxito; pois o certo é que era porque os que vían Pratos combinados non vían a serie polo argumento ou o enganchados que estiveran os amoríos duns persoaxes (cousa imposible porque nin tan sequera os había); o certo é que a xente vía Pratos combinados pola mesma razón pola que a xente ve as películas dos hermanos Marx, non polo argumento, dende logo, senon polos chistes e as gracias en xeral, e porque che permitía ver algo que xa sabías a perfección como ía ser, non dubidabas se o capítulo che ía gustar, porque xa te facías unha idea de como era e de que clase de humor se usaría, pero aínda así, sempre te sorprendían con novos chistes e con situacións estrafalarias e divertidas.
![]() Curiosidades e fallos da serie
-Miro e Balbina como matrimonio que son, teñen unha conta conxunta, entón, en vez de argallar tanto, ¿porque non sacan os cartos directamente e moito máis sabendo que Antón traballa na caixa?
-¿A que clase de curso de informática vai Mónica? cos anos que leva indo (contando todas as temporadas da serie) xa podería facer a carreira de informática duas veces, a tese, o doutorado e incluso lle sobraría tempo pra un ou dous masters
-¿Quen fai o traballo de Antón na oficina? porque sabendo que él apenas pasa, entón ese banco tería que ser un caso de ineficiencia absoluta.
-¿Como é posible que o señor Gutierrez non se dea conta de que Antón sempre chega tarde e non fai o seu traballo cando pasa o día na sala de xuntas, lugar que está xusto diante do despacho de Antón?
-¿Porque Paula ten un capricho novo en cada capítulo?, ¿porque merca marcas tan raras (como un bolso de Zampatuchi)? ¿e porque valen sempre 300 ou 400 euros?
-¿Porque na serie só existen os números redondos? (na conta do bar sempre hay 3000 ou 5000 euros pero nunca xamáis 3120 ou 5467 euros)
-¿Porque Tuto sempre ten unha revista que casualmente vai co tema da conversación (xa pode ser de iates ou de ópera) cando ten un kiosko nun pequeno pobo donde non só é improbable que lle cheguen por cuestións de distribuión, senon que nunca as vai vender?
-¿Porque sempre hai que amañar algo na casa rural ou na igrexa, non acabarían antes construíndo outras novas?
-¿Como se explica que o bar Suizo siga tendo clientes ou estes permiten que Miro os atenda?, que son, ¿masoquistas?
-¿porque Rosalía e Migueliño se empeñan en ignorar os seus pais e viceversa? ou é o que parece, pois prácticamente non volvimos saber deles.
-¿Porque nin Mónica nin Balbina sospeitan nada cando Miro e Antón "van falar a outro sitio máis tranquilo" (co que comezan a sua mangancha)
-¿Como é posible que Paula aprobe un só exame de económicas se nunca a vimos estudar en ningún episodio e sempre ten un capricho distinto do que preocuparse? e ¿porque non escolleu unha carreira máis creativa?
-¿Cales son os gustos musicales de Pedro? porque o principio era un fanático da ópera e da música clásica e de repente pasou a selo dos Beatles
-¿Porque Antón se empeña en gardar as "probas do crime" na sua casa cando sabe que Balbina ten a chave e pode ir en calquera momento?, que quere, ¿que o descobra?
-¿Porque sempre hai nécoras para Antón no bar Suizo incluso fora de temporada?, ¿de donde sacan ese proveedor misterioso e a cambio de que? (o lado escuro de Pratos combinados)
-¿Cantos anos leva vacante o posto de subdirector da caixa ou o que quere ascender Antón? que pasa, ¿que están esperando a que se porte ben pra darllo a él?
Un par de ideas propias para a serie
Como a serie xa rematou, pois xa non se pode facer nada, pero como este é o meu especio, non me vou privar de dici-lo seguinte; o certo é que sempre soñei que a serie acabaría avanzando algo como facía na primeira etapa, pero o ver que non o facía, comecei a imaxinar que cambios e que cousas faría para darlle vitalidade no caso de que eu fora un dos guionistas da serie, istos son, espero que os desfrutedes e xa me diredes se estades dacordo con eles:
-Faría avanzar a relación entre Mónica e Paspallás e que abandonasen esa resistencia a sair xuntos, dese modo podería iniciarse unha relación na que habería as situacións cómicas dunha parella que comeza a saír; outro factor clave podería ser que estiveran continuamente retomando e deixando a relación por enfados absurdos e graciosos; o final acabarían xuntos.
-O contrario do que dixeron algúns guionistas da serie de querer que se centrara especialmente no bar Suizo, eu traería novos escenarios que complementaran o do bar; como por exemplo a vida de Paula na universidade e sobre todo no grupo de teatro e as suas audicións, o cal traería novos persoaxes e aventuras; tamén sería interesante explorar eses mesmos mundos no caso de Roi e do Abogado Pedro (pois do resto xa coñecemos bastante)
-Durante un tempo se rumoreou que se ía traer a serie unha competencia para Antón, unha compañeira tan lista e trepa coma él; isto non se chegou a facer, pero o certo é que sería moi boa idea que se fixera, pois traería esceas moi cómicas de como loitan entre eles pra conseguir o ascenso; e incluso poderíase entrar nunha relación de amor-odio e que acabara por ser a sua parella ideal e sustituír a Charo.
-Potenciaría o papel de Mariana como amiga e confidente de Balbina, convertiríaas en duas cotillas e faríanse conversas moi graciosas sobre as novas barbaridades de Miro.
-Aparición moi frecuente ou incluso reincorporación o elenco de Rosalía o seu marido Fran e Migueliño a serie; os dous primeiros poderían ter situacións graciosas de matrimonio novo e incluso ser liados por Antón; Migueliño pola sua parte debería ser unha persoaxe menos frecuente se seguimos o argumento da serie do triunfo no baloncesto e facer da celebridade local; ou cambialo, que volva o pobo e facerse amigo de Roi e vivir aventuras con él no instituto.
-Algúns capítulos poderían dedicarse a Pedro buscando moza e a aparición de mulleres desastrosas.
Xa sei o que diredes, que todos estos cambios acabarían con un factor principal na serie: o protagonismo de Miro; pero o certo é que isa é a única maneira de que a serie puidera evolucionar, aínda que tamén vos vou dala razón se me dicides que iso acabaría un pouco co espírito da serie; quen sabe, quizáis os propios guionistas deronse conta diso e por iso nunca se atreveron a chegar máis alá.
![]() Para finalizar xa só me queda recomendala ferventemente (se e que queda alguen que non a vira) incluso a aqueles que non son de Galicia, pois o galego non é un idioma extremadamente difícil e sei de boa tinta que algúns castelanfalantes gustoulles igual a pesar da barreira do idioma. ¿Porque a recomendo? pois porque a pesar do estatismo absoluto do argumento de fondo, o certo é que sempre te sorpenden as situacións absurdas e sempre acabas escachando coa risa cando menos o esperas, porque é puro optimismo e pura ledicia e sobre todo por gozar dun bo intre xa sexa acompañado (algúns consideran que é unha serie familiar porque ris con ela a calqueira idade; mostra diso son todas as xeracións que se engancharon a ela) ou so; e así tamen conservar sempre a ilusión cando vas a Santiago de Compostela que hai un bar chamado Suizo que montaron uns galegis emigrantes dese sitio e que nel poderás atopar, ademáis das sabrosas e coñecidas empanadas, un parvo que non dubidará en servirche o producto estrela: o café sen café.
Remato xa deixandovos os únicos videos que se poden atopar en internet da serie. Son dos créditos iniciais da serie e nos que se poden apreciar ben as etapas das que vos falei:
-1º video: correspondente a 2ª etapa ou de resurrección, os créditos da anterior non ensinaban os actores, simplemente se limitaban a recorrer unha mesa posta mostrando os nomes. Nos que poño pode apreciarse cerca continuaidade na música e a aparición de novos actores na serie e tamén a primeira Paula:
-2º video: corresponde a 3ª etapa da serie ou da nova Paula, todo segue igual exceptuando que cando chega o momento de presentar a Paula, en vez de aparecer interpretando unha escea como o resto dos actores, aparece saudando directamente os espectadores pra resultar simpática.
-3º video: correspondente a 4ª etapa ou etapa de Olimpia, coa desaparición de Balbina dase un cambio radical nos créditos, non só cambia a estructura habitual e os cores, senon que directamente cambia a música e incluso crease unha canción para a serie; podemos apreciar o cambio de Balbina por Olimpia tamén.
Finalmente, deixovos como curiosidade o Videobook dun dos actores da serie (Roi); que nela tiña un papel insignificante e incluso sobrante: December 03 1er cumpleaños de Universo de A: el homenaje de Televisión (tv)![]() ![]() ![]() En esta sección hasta ahora se comentaron series, lo que consistía en explicar todas las cosas referentes a ellas que pude recopilar y darles una valoración. Naturalmente, de Universo de A, se podría hacer una serie (umm, sería una idea interesante que alguien hiciera una serie sobre un personaje que vive su vida a través de un blog -¡¡¡por si lo dudabáis, no es mi caso!!!- y ver su perspectiva a través de ello; bueno, ahora que lo pienso ya se hizo en parte con Sexo en Nueva York, pues las cosas que nos contaba la protagonista era lo mismo que escribía en su artículo para el periódico; o obstante, esto estaría planteado de una forma muy diferente); pero no, ese no va a ser el homenaje de televisión (básicamente porque ya sólo este cuesta bastante) sino que, va ser el Como se hizo el aniversario de Universo de A, es decir, tal y como muchas películas y series hacen de verz en cuando "como se hizo", pues yo también tendré el mio; vamos allá:
Aunque la preparación del aniversario en sí, es decir, cuando comencé a escribir las primeras lineas de A oficial (que a pesar del orden en que han sido publicadas fue la primera en ser escrita; pues se han publicado al revés para que se pudiera ver el hecho de la celebración primero) no se comenzaron a escribir hasta principios de noviembre (efectivamente, llevo más un mes con el aniversario, y de ahí que no se haya publicado absolutamente nada más, ya que se decidió que todos los esfuerzos debían ir dedicados al cumpleaños) la idea del aniversario me rondaba desde que descubrí, tal vez hacia mayo, que pronto Universo de A cumpliría un año, y que debía ser celebrado en el propio espacio; pero entonces surgió la pregunta del como, al principio pensé en poner una nota en A oficial y punto, pero me dí cuenta de que eso ya o habían hecho mil veces en todos los blogs y que esa nota quedaría perdida en medio de los archivos y que pasados cinco artículos este primer e importante aniversario pasaría tan desapercibido como el tiempo que me llevó elaborar la nota; con lo cual se decidió que había que hacer algo mucho más espectacular.
Pronto surgió una idea brillante ¿porque no hacer que todas las secciones participen en este cumpleaños? de ese modo habrá un vestigio de este en todas, y ello llenará por completó el blog y el mes en los archivos para que cuando la gente lo mire se dará cuenta de la gran celebración que se hizo. La idea era maravillosa así que decidí llevarla a cabo; pero como todos sabemos, una cosa es pensar las cosas y otra hacerlas, así que me dí cuenta de lo difícil que iba a ser llevar tal cosa a cabo, puesto que muchas secciones con los temas que trataban no se ofrecían fácilmente a tal labor (una de ellas esta); así que decidí que habría que adaptarlas como fuera y con lo más relacionado posible.
Finalmente después de mucho pensar, acabé anotando en un folio todos y cada uno de los temas para asegurarme de que no se me olvidaban como tantas veces pasó; y esta fue la lista por la que me guié (observaréis algunos cambios en algunas secciónes, por lo tanto veréis que es un documento histórico interesante de Universo de A:
-A oficial: felicitación, todas secciones rinden homenaje -Viviendo en A: lo que es para mi el espacio, que siento acerca de él/ explicación de la fecha del cumpleaños
-Libros: que siento acerca del espacio, redacción literaria
-Películas: guión de como se ponen fotos o de como nació Universo de A
-Televisión: crítica de Universo de A o Como se hizo el aniversario
-Música: poesía o letra para canción de Universo
-Turismo: vuelta turística por el espacio
-Arte: como nació el logotipo de Universo
-Historia: del espacio
-Grandes personajes: letra A y Universo
-Efémerides: fechas más importantes de Universoç
-Citas...: análisis de mensaje de bienvenida
-Teatro: monólogo cómico haciendo un artículo o como se realizó Universo
-Grandes relatos: leyenda del espacio o dudas acerca del nombre del espacio
-Informática e internet: Universo de A en la web
-Actualidades: feliz aniversario, comentario como noticia
-Noticas y política: ética y forma d etratar los temas
-¿nueva sección?
Como véis, si que ha dado mucho, mucho trabajo.
March 18 Embrujadas¡Enmeigado polas Enmeigadas!
(segunda parte, incluye las temporadas: 5, 6, 7 y 8)
![]() 5ª temporada:
La temporada comienza con las hermanas preparándose para la llegada del bebé de Piper. Phoebe está finalizando su divorcio con Cole, y Paige es promovida a trabajadora social. Piper y Leo descubren que su bebé es capaz de usar la magia ( curar a Piper, o manipular sus poderes)
Paige y Phoebe se preparan para ser parteras de Piper por temor a que un doctor descubra su secreto. Barbas, el Demonio del Miedo, vuelve y engaña a Paige para que le dé los poderes de Cole. Paige es la encargada de derrotarlo imitando las acciones de Prue. A Paige se le asigna su primer protegido (ya que ella es mitad angel blanco); el cual resulta ser Sam, su padre biológico.
En esta temporada son presentados los Avatares, unos seres muy poderosos que proponen a Cole convertirse en uno de ellos. Cole busca que las hechiceras lo destruyan, pues no puede vivir sin Phoebe. Pero resulta ser invencible. Piper descubre que también es invulnerable gracias a los poderes de su bebé.
Cole quiere quedarse con el Nexus espiritual que hay debajo de la mansión, para lograrlo secuestra a Phoebe y la sustituye con una demonio cambia-formas. Phoebe evita que Cole tome el Nexus. Pero Cole acepta el trato con los avatares. Como avatar, Cole regresa el tiempo y evita que las hermanas conozcan a Paige. Paige no resulta afectada por el hechizo (tenía un resfriado, estornudó y orbitó sin querer en el momento en que el hechizo se lanzó), se une con sus hermanas en este universo alterno creado por Cole. Reforman el poder de Tres y destruyen definitivamente a Cole.
Finalmente el bebé de Piper nace, en un día en el que la magia del mundo desaparece para darle la bienvenida. Piper da a luz a un niño, no a la hija que todos esperaban que iba a tener, y que vio en el futuro en el que Prue todavía estaba viva. Lo nombran Wyatt Matthew Halliwell. La abuela Penny realiza una iniciación Wicca para el bebe.
La temporada termina con la resurrección de los Titanes griegos. Las hechiceras no tienen el poder de detenerlos. Los Titanes quieren vengarse de Los Ancianos. Ellos encuentran y matan a la mitad de ellos. Un extraño Luz Blanca, llamado Chris Perry, llega del futuro para ayudar a las hermanas. Leo se convierte en un Anciano, y convierte a las hermanas en diosas griegas. Piper la diosa tierra, Phoebe la diosa del amor y Paige la diosa de la guerra. Piper usa su poderes para destruir a los Titanes.
Al saber que Leo no volverá con ella se enfada y usa sus poderes contra San Francisco. Luego de hablar con sus hermanas va a los cielos a hablar con Leo. El le explica lo que paso, y le quita con sus nuevos poderes sus emociones hacia él. Al final de la temporada, Chris separa las orbitas de Leo y cierra las puertas de la mansión con el poder de la telekinesis, demostrando que es más que un simple Luz Blanca.
COMENTARIO: la quinta temporada es totalmente distinta a todo lo anterior y también a lo que viene después, es casi, como una etapa de experimentación para saber hacia donde va a tirar la serie.
Exceptuando el embarazo y nacimiento de Wyatt (el bebé de Piper), no hay argumento de fondo, y a este último, no se le presta demasiada atención; de modo que no hay personajes o novios fijos exceptuando los que ya conocemos de antes. Todo esto se debe precisamente a lo que se explicaba del final de la cuarta temporada, en el que sólo quedó un cabo suelto (el embarazo de Piper) y se aprovecharon de él como bien pudieron; demás no había nada anterior a lo que echar mano, de modo que se comenzó la serie casi desde cero (tampoco hay grandes enemigos, pues el poder maligno superior ha sido derrotado y archiderrotado).
Visto esto, se comienza con unos capítulos que pueden ser vistos perfectamente sin haber visto el anterior y sin tener que seguir la serie continuamente (hay temporadas en las que perder un determinado episodio es como perder mitad de la temporada). Al tener un estilo tan extremadamente diferente a lo anterior, no fue bien aceptada por muchos fans; personalmente, y ahora que tengo más perspectiva histórica, creo que la quinta es una buena temporada por su originalidad y su frescura, que se aparta del tener que verlo todo para ver un episodio (un poco al estilo de las sit-coms, que los episodios suelen ser individuales); y de hecho, es la única temporada en la que puedes ver episodios sueltos sin sentir que te pierdes algo anterior que deberías haber visto; ya que lo intrigante y el seguir una historia funciona la primera vez, pero cuando ya lo ves varias veces, cansa, con esta temporada no pasa.
En esta temporada es también cuando más profundizamos en nuestro conocimiento de la comunidad magica y de lo poderoso que va a ser Wyatt y lo que va a suponer para el mundo magico.
También se hace un amago de conceder un nuevo poder a Phoebe con la "premonición avanzada" que en realidad acaba desaprovechandose (como absolutamente todos los poderes de este personaje) y se queda en un simple nuevo efecto para presentar la premonición.
Naturalmente tiene sus defectos, así es la temporada en la que vemos a las embrujadas más transformadas, da la impresión de que cada dos episodios se transforman en un ser magico diferente, lo cual en su momento impresionó, pero negativamente, porque no se estaba acostumbrado a ese tipo de historias, lo que repercutió en su audiencia. No obstante, estos continuos "disfraces" sirvieron para hacer multiples carteles de promoción, todos esteticamente preciosos, y que seguramente sirvieron para aumentar la promoción de la serie, como este, que es del primer episodio doble de la quinta La cola de una bruja:
![]() Esta temporada fue muy especial aquí en España, porque la emitieron en el Prime time todo el verano, compitiendo nada más y nada menos que con el peliculón de Antena 3, y con el gran inbatible habitual del verano: El gran prix; de este duelo, Embrujadas salió bastante bien parada, aunque no consiguió convencer a telecinco para que la pusieran en el prime time en invierno, no obstante, si que se lograría que la cadena emitiera el verano siguiente la sexta temporada.
Algunos capítulos interesantes serían: Y vivieron felices (las embrujadas transformadas en cuentos de hadas!), Las alegrías del parto en casa (gitanas y brujas son hermanas pues practican la magia; además Phoebe usa su "nuevo poder"), Yo soy Sam (Paige conoce a su padre), El centenario de Embrujadas (muerte definitiva de Cole y 100 episodios de la serie), El día en que murió la magia (nacimiento de Wyatt), Nigromancia en el más allá (bendición de Wyatt -como una especie de bautizo-).
No obstante, una de las cosas más destacables de esta temporada es el doble capítulo final de Oh mis dioses!, no sólo porque las embrujadas estén bellísimas convertidas en diosas; sino por el final final en el que vemos como Leo y Piper se separan probablemente para siempre, y lo que es mucho peor, como ese supuesto luz blanca del futuro explota a Leo de modo que parece que lo mata y a continuación cierra la puerta de la mansión con telequinesia. Este fue sin duda, con el final de la tercera temporada, el final de temporada más intrigante de toda la serie, porque a continuación no pararás de preguntarte quien es en realidad Chris, que pretende y lo más importante, si ha matado a Leo (de hecho, salieron todo tipo de rumores en internet y en revistas); y francamente hizo más emocionante, aunque también desesperante, la llegada de la sexta temporada (porque la espera de cada temporada era un temor continuo a si la iban a comprar o no y si luego la iban a emitir; aunque en este caso, creo que acababa de salir la BSO, y mientras la ponían en la radio, también anunciaban que la cadena ya había comprado los derechos, pero no lo recuerdo bien).
![]() 6ª temporada:
Las vidas de las hermanas se han vuelto más complejas ahora que tienen un bebé mágico que cuidar y un nuevo luz blanca que quiere destruir a todos los demonios. Paige comienza a realizar trabajos temporales, Phoebe se ha cortado su cabello. Piper esta muy feliz a pesar de que Leo se fue y Phoebe y Paige piensan que Leo la ha hechizado. Chris les confiesa que Leo esta desaparecido.
Las hermanas lo encuentran en el Valhalla y van a tratar de rescatarlo. En su primer intento fallan. Chris les da a las hermanas pendientes de Valquiria lo que las convierte en semidiosas y viajan al Valhalla a salvar a Leo. Piper se enoja con Leo al saber sobre su hechizo y se queda en el Valhalla. Para después recuperar el sentido y volver a la mansión. Phoebe obtiene el poder de la Empatía y Leo sospecha de las intenciones de Chris.
Paige se enamora de Richard Montana en uno de sus trabajos temporales e involucra a las hermanas Halliwell en un peligroso enfrentamiento entre dos familias mágicas. Leo sospecha de Chris al seguirlo al inframundo y pide a los Ancianos que le quiten a Chris su estatus de Luz Blanca. Pero cuando este ayuda a las hermanas a regresar de una dimensión alterna donde estaban atrapadas, Leo suspende la audiencia en agradecimiento, sin saber que Chris las había enviado ahí con la ayuda de un demonio.
Una mujer del futuro llamada Bianca, viene para arrebatarle a Chris sus poderes. Phoebe descubre que Bianca y Chris serán novios en el futuro. Leo averigua que Bianca es una demonio fénix que posee el poder de reformarse. Chris revela que es mitad brujo mitad luz blanca antes de volver al futuro con Bianca. Se descubre que el futuro mal es Wyatt. Las hermanas crean un hechizo para traer de vuelta a Chris, Bianca muere a manos del futuro Wyatt. Chris dice a Leo y las hermanas que vino del futuro a prevenir que Wyatt se vuelva malvado.
La cabeza de un hombre, Sigmund, aparece en la mansión, les revela a las hermanas la existencia de una escuela de magia creada por los Ancianos. En la escuela de magia, alguien conjuro al jinete sin cabeza y este ha estado decapitando a los profesores. El director de la escuela de magia es Gideon, un poderoso Anciano y el mentor de Leo. En la escuela, las hermanas descubren que el jinete fue convocado por uno de los alumnos que quería vengarse de Gideon, porque este no le prestaba atención. Phoebe tiene una premonición sobre el futuro de las hermanas Halliwell: ve a Piper con dos hijos, a Paige como miembro de la escuela de magia y a ella misma embarazada.
Phoebe descubre que Chris es el segundo hijo de Piper y Leo. Pero la llegada de Chris separo a sus padres, y a menos que logren reunirlos de nuevo, el no existirá. Phoebe y Paige tratan de reunirlos para lograr que su sobrino nazca. En el primer cumpleaños de Wyatt, Chris es concebido. Piper descubre la verdadera identidad de Chris, pero no quiere que Leo se entere pues ellos siguen separados.
Piper es secuestrada y encerrada en un capullo por el Demonio Araña, quien también infecta a Chris con su veneno, transformándole en demonio. Paige, Phoebe y Leo organizan su rescate ayudados por criaturas mágicas. Leo descubre que Chris es su hijo y que está resentido con él.
Cuando las hermanas son grabadas por un policía los Limpiadores, un grupo neutral dedicado a evitar la exposición de la magia cambian la situacion e implican a Darryl que es condenado a muerte por asesinato. Las hermanas, Leo y Gideon van con el Tribunal Mágico para tratar de resolverlo. Pero terminan siendo juzgadas y el demonio Barbas resucitado como fiscal. Al final las cosas se resuelven pero Barbas esta vivo de nuevo, y al parecer Gideon fue parte de este plan. El tribunal arrebata a Phoebe sus poderes activos en castigo a su mal uso.
Posteriormente se revela que Gideon es la amenaza que Chris vino a detener, está intentando eliminar a Wyatt porque lo ve como un peligro para la comunidad mágica. Para evitar que las hermanas lo descubran, Gideon se une a varios demonios para distraerlas, aunque no desea destruirlas.
Al final de la temporada, Gideon hace equipo con Barbas para matar a Wyatt. Gideon altera el balance mandando a Chris y a Leo aun un mundo paralelo donde el mal prevalece, permitiendo a las contrapartes malvadas de Leo y Chris entrar al mundo del bien. Piper entra en labor de parto. Phoebe y Paige viajan al mundo del mal para traer a Leo y Chris de vuelta. Cuando regresan, el mundo ha sido convertido en una utopía extrema, hasta el punto de que si haces algo malo te cortan una parte de tu cuerpo. Gideon ha secuestrado a Wyatt.
El Chris del futuro es asesinado por Gideon y se desvanece. Leo va al inframundo muy enojado por lo que ocurre con sus hijos, el sabe que la única forma de volver todo a la normalidad es haciendo un gran mal. Leo asesina a Gideon, restaurando el balance.
Después de un complicado parto en el que casi se muere, Piper da a luz al bebé Christopher Perry Halliwell.
COMENTARIO: con esta temporada comienza la etapa magica de la que hablé anteriormente y que es una de las cosas que más me gusta de la serie.
Esta temporada se basa todo en: quien es Chris? que pretende? porque actúa de determinada manera?; y a pesar de que se nos aclaran muchas cosas al principio de la temporada, estamos permanentemente deseando conocer más acerca de ese nuevo personaje llegado del futuro que viene a cambiar el futuro. Todo esto forma parte del argumento de fondo que va progresando en casi todos los capítulos; viendo esto, muchos pensarán que entonces ver la temporada más veces cuando ya conoces todos los datos y todo parece depender de ello, sería un verdadero aburrimiento; pero no, porque otra de las cosas que caracterizan a esta etapa es unas historias muy bien pensadas y desarrolladas, Embrujadas ha alcanzado el culmen de su evolución en estas temporadas y coge el argumento de fondo de las primeras con el desarrollo de los capítulos de la 5, formando una mezcla perfecta que ya se mantendrá hasta el final.
Por eso la sexta sorprende muy gratamente, y como ya dije es de mis favoritas.
En esta temporada concemos más a la comunidad magica y sus instituciones, y empezamos a ver lo realmente poderoso que puede ser Wyatt, hasta el punto de que en el capítulo la espada y la ciudad, sabemos el dato de que él es el heredero de la espada excalibur, lo que implica que algún día será el Rey de la magia, de toda, blanca y negra (de hecho en la quinta ya se nos aclara que se hará una ley para que nadie pueda hacer daño al niño; otra cosa es que cada bando intente atraerlo a su lado), desgraciadamente, es un argumento que no se desarrolla mucho más que en este episodio y practicamente no se vuelve a hablar del tema en las siguientes temporadas, lo cual en cierto modo fue bueno, porque si la 6 tiene un defecto es que es "futurocentrica", es decir, las embrujadas pierden totalmente el protagonismo para cederselo a sus hijos y a lo que pasará en el futuro, de hecho en este momento se le podría cambiar el nombre a la serie por "los hijos de las embrujadas en el futuro"; afortunadamente recuperarán ese protagonismo en las siguientes temporadas y volverán a demostrarnos que ellas son las brujas más poderosas de todos los tiempos (especialmente en la 8); no obstante, sigo insistiendo en que es una lastima que el argumento del Rey Wyatt no se llegara a desarrollar más.
No obstante, puedo decir con bastante acierto, que esta fue la temporada en que más poderosas fueron, al menos a nivel de poderes conseguidos y de magia exhibida, pues aparece un nuevo poder para Phoebe que es la empatía y que es magnifico y que se lo quitan al final de la temporada, desgraciadamente, en el futuro volverá a aparecer pero muy discretamente (un poder más totalmente desaprovechado).
Otra de las cosas que más merece la pena destacar de la temporada es saber si Leo y Piper al final volverán, en el fondo sabes que sí, porque son la pareja ideal, pero al final siempre te mantiene en vilo ese tema.
Destacar al novio de Paige de esta temporada, Richard, que para mi fue uno de los grandes amores de Paige, y que hubiera sido su pareja ideal, de hecho me dio pena que al final saliera de la serie (pero todos sabemos que eso supondría otro personaje fijo y por tanto otro gasto fijo, y la serie no se podría permitir todos esos lujos, por no decir que estabilizaría demasiado la serie y por tanto la haría aburrida)
Algunos episodios destacables son: No me olvides (todo el poder de Wyatt se manifiesta en este capítulo, además de ser uno de los mejores de la serie y la aparición de unos personajes muy interesantes, los limpiadores), El poder de las tres rubias, La espada y la ciudad (Viva el Rey Wyatt!), Chris traicionado (más datos sobre Chris y el futuro) o La leyenda de la Halliwell durmiente (no sólo se aprovecha la maravillosa leyenda de Sleepy Hollow -malísima traducción al castellano, como en otros multiples títulos o frases de películas famosas-, sino que se presenta un nuevo espacio que es la escuela de magia y que irá acumulando importancia a lo largo de las temporadas).
![]() 7ª temporada:
Tras la muerte del Anciano Gideon, Leo está obsesionado por encontrar a Barbas. Piper, Phoebe y Paige entran en una nueva etapa de su vida con otro ser mágico en su hogar, el bebé Chris. La obsesión de Leo nubla su juicio y un ser sin cuerpo lo confunde logrando que asesine al Anciano Zola. La escuela de magia esta a punto de ser cerrada tras la muerte de su Director Gideon. Barbas es destruido nuevamente.
La iniciación Wicca de Chris se lleva a cabo por la Abuela Penny. Víctor y Patty (la madre de las hermanas) también están presentes. Wyatt siente celos de Chris. Un agente del FBI, el oficial Kyle Brody revela que ha estado tras el rastro de las Halliwell durante años y al parecer conoce su secreto. Phoebe tiene una relación con Leslie St. Clair, quien se convierte en su escritor fantasma cuando Phoebe se toma un descanso en su trabajo.
Los Ancianos están convencidos de que no pueden confiar más en Leo después de la desaparición de Zola. Leo empieza a ver extrañas cabezas flotantes. Los Ancianos temen al surgimiento de un Nuevo Poder.
Los Ancianos le asignan un nuevo luz blanca a las hermanas, y este es casi asesinado por unas bestias después de haber hablado con Leo. Los Ancianos culpan a Leo y las hermanas tratan de probar su inocencia. Después de tratar de emboscarlas, descubren que las bestias son ellas mismas transformadas por la segunda luna azul del año, un fenómeno que ocurre cada 50 años. El Agente Brody descubre a Paige y le cuenta sus sospechas sobre una nueva amenaza.
Las cabezas que Leo veía se revelan como los Avatares. Ellos convierten a Leo en un Avatar. El Nuevo Poder que los Ancianos sentían eran ellos y las hermanas piensan que son malvados. Brody busca también a los Avatares, pues ellos asesinaron a sus padres. Leo revela a Piper y Phoebe que es un Avatar. Los Avatares quieren crear Utopía, y necesitan a las hermanas para que les ayuden. Brody posee una antigua poción con el poder suficiente para matar a los Avatares.
Los Avatares confían a Leo la misión de proteger una vidente que puede ayudarlos en la creación de Utopía. Phoebe comparte una visión con ella de un mundo sin demonios. Las hermanas piensan seriamente la posibilidad de ayudar a los Avatares. Los demonios liberan a un poderoso demonio llamado Zankou para ayudarlos a detener a los Avatares. Zankou mata a la vidente.
Los Ancianos descubren que Leo es un Avatar e intentan destruirlo, pero él es más poderoso que ellos. Las hermanas acceden a ayudar a los Avatares. El Agente Brody es llevado al pasado por Paige y descubre que sus padres no fueron asesinados por los Avatares, pero este descubrimiento no evita que Brody se una a Zankou.
Los Avatares ponen a dormir a todos en el mundo para poder crear Utopía, excepto a las hermanas para que les ayuden a destruir a los demonios restantes. Brody utiliza la poción antigua; él y uno de los Avatares se asesinan uno al otro. Utopía es creada, pero los Avatares están débiles por la muerte de uno de ellos.
Leo descubre que los Avatares asesinan a cualquiera que resulte una amenaza para su Utopía. Intentando detener a los Avatares, Leo une fuerzas con Zankou. Pero como no puede convencer a las hermanas para que le ayuden, Leo se deja destruir por los Avatares. Las hermanas se unen a Zankou y este las ayuda a preparar la poción destructora para los Avatares. Las hermanas obligan a los Avatares a regresar el tiempo antes de la creación de Utopía. Ellos lo hacen y deciden esperar a que la humanidad este preparada para otro cambio.
Leo vuelve a la vida, pero los Ancianos decidirán su destino por unirse a los Avatares. Los Ancianos ponen a Leo a prueba, borran su memoria y lo envían lejos de las hermanas, de manera que Leo elija entre Piper o ser un Anciano. Un Anciano intenta convencer a Leo de convertirse en uno de ellos. Al final, el elige a su familia sobre los Ancianos y ellos lo convierten en humano sin poderes de nuevo. Leo toma la dirección de la escuela de magia.
Leo contrata a un demonio, que hizo un pacto con otro para darle sus poderes a cambio vivir un tiempo como humano, como profesor. Este mantiene una relacion con Phoebe hasta que muere cuando se revela que lo habia enviado Cole, que estaba atrapado en el limbo, para que Phoebe recupre su fe en el amor. Zankou busca el Nexus debajo de la mansión para liberarlo y quedarse con su poder. A Paige le es asignado un nuevo protegido.
Zankou llena a las hermanas de culpa al enfrentarlas a todos los inocentes muertos que ellas no pudieron salvar. Esto las distrae y Zankou roba el Libro de la Sombras. El FBI se acerca a exponer a las hermanas. Zankou usar el poder del libro para quedarse con los poderes de Phoebe y de Piper.
La Agente Sheridan es enviada a la mansión con una cámara oculta, pero es asesinada por Zankou en el ático causando que el FBI rodee la mansión. Las hermanas se dan cuenta de que no hay salida y van con Victor (el papá de Piper y Phoebe) a entregarle a Wyatt, Chris y todos su papeles legales y a despedirse de él. Gracias a Prue, quien enseño como usar su proyección astral a Leo y este se las enseña a las hermanas, Phoebe, Piper y Paige logran engañar a Zankou y recuperar el libro.
Ellas encuentran el hechizo para destruir el Nexus creado por los Ancianos, pero esto también destruiría a todo lo que estuviera cerca de él. En el sótano de la mansión, Zankou absorbe al Nexus, cuando las hermanas recitan el hechizo, Zankou es destruido. La explosión causa que el FBI entre a la casa.
Se dan cuenta de que adentro, nadie sobrevivió. Leo entristece al descubrirlo, pero es interrumpido por tres chicas que resultan ser las hermanas transformadas. Ellas destruyeron a Zankou usando sus formas astrales, y que desde ahora son tomadas por muertas y podrán tener una vida libre de demonios.
COMENTARIO: esta temporada es de lo más emocionante, sobre todo porque se rescatan (y lo más interesante es que no lo sabemos hasta que la temporada está bastante avanzada) unos personajes que aparecían en la quinta temporada, que son los avatares, y sobre los que no sabiamos mucho, de hecho, sólo sabiamos dos cosas: que se creen por encima del bien y del mal y que lo que les importa es el poder. Me gusta el hecho de que se recuperarán estos personajes porque así los pudimos conocer mejor y saber lo que piensan y lo que creen, y a pesar de que esta temporada se divide en dos partes claras: la historia de los avatares/ la historia de Zankou; sin duda la parte más interesante pertenece a los primeros, porque al fin y al cabo, el segundo sólo es un nuevo demonio supermalísimo y superpoderoso que sabes que va a acabar siendo derrotado, aunque tengo que reconocer que se esforzaron en el guión y que Zankou acabó siendo un personaje muy interesante.
Una de las cosas más contrastantes de esta temporada es el hecho de que se pasan mitad de la temporada hablando de crear utopía, la maravillosa y sublime utopía (de la que la premonición de Phoebe nos da buena cuenta) y sin embargo, al final utopía dura exactamente 1 capítulo, con lo cual en cierto modo te sientes algo engañado, porque debería de haber durado más, sobre todo después de haber tocado tanto el tema (eso sin nombrar la facilidad con la que los avatares aceptan su destrucción).
Me he fijado que ha mucha gente no le gusta que se rescaten personajes y quiere que sean siempre nuevos, pero a mi me gusta porque siempre se sabe más de ellos, y los nuevos en muchos casos no aportan gran cosa; sin embargo, hablando de esto, creo que cabe destacar a Billy Zane que sale en esta temporada, y que a pesar de que su papel está hecho a medida de estrella invitada, los guionistas consiguen que tenga sentido y que incluso nos caiga simpatico.
Uno de los personajes más relevantes de esta temporada es Leo (ironicamente en la siguiente se "librarán" de él" por un buen tiempo), y su trayectoria es interesante de principio a fin, desde que se une a los avatares, hasta que los ancianos lo reclaman para si, fracasan y Leo acaba convirtiendose en un simple mortal y llevando esa vida. También quiero destacar la magnifica idea de que Paige deje sus empleos temporales y se dedicara a dirigir la escuela de magia, cosa que crea algunos de los mejores episodios de la temporada.
Merece la pena destacar los siguientes episodios: Embrujada negra (como meterse en una novela y salir vivo de ella), Cambio de imagen radical, edición mudial (utopía ha llegado!), La cajita de los horrores (título sacadísimo del musical Little shop of horrors, aunque por cierto, es esta temporada hay un claro homenaje al musical en general, cuando de repente Phoebe y el nuevo demonio se convierten en Gene Kelly y Leslie Caron en Un americano en París, cierto que es una escena breve, pero maravillosa), La ceremonia (el bautizo de Chris).
Finalmente destacar que al final de la temporada está otro de los finales de la serie, que es el episodio de Algo mágico viene hacia aquí, en donde la relación con el título del primer episodio es evidente, ya que este se llamaba Por aquí llega algo mágico, que son malísimas traducciones, así que procederé a aclarar la cuestión, el primer episodio se llamaba "Y así llega algo magico" y el último de la septima "Y así se va algo magico" (traducciones aproximadas, hay multiples versiones, cada persona tiene la suya practicamente), se capta la similitud?, el primero habla de una bienvenida, y el segundo de una despedida, el título no podía ser más acertado ni mejor homenaje a la serie.
Por suerte no fue el último, ya que hubiera sido un final horrible (tal como dijo el productor, hecho a prisas y frustrante creativamente hablando, porque se tenía miedo de no poder continuar) y luego vino la octava. No obstante, cada vez que veo el "último" episodio empiezo a dudar mucho de que realmente se llegará a pensar que el episodio era un final, especialmente por la música que nos conduce a los créditos, q parece pretender más intrigar que finalizar una serie, eso sin olvidar que quedan los suficientes cabos sueltos como para hacer una nueva temporada completa y sin problemas (ellas transformadas en otras personas, sus muertes fingidas... etc), cosa que efectivamente al final se hizo y sin ningún problema. La cuestión queda ahí, en cualquier caso, seguramente nunca lo sabremos.
8ª temporada:
Al inicio de la temporada, las hermanas están presuntamente muertas. Sin embargo, viven con el deseo de recuperar sus antiguas vidas sin demonios. Las hermanas toman las identidades de sus primas por parte de padre, realizando un hechizo que altera la forma en que las ven todas las personas excepto aquellos de su familia. Piper se convierte en Jenny Bennet, Phoebe es Julie Bennet y Paige es Jo Bennet.
Queriendo dejar atrás la magia, Paige no puede ignorar su lado de luz blanca y responde al llamado de una joven bruja llamada Billie Jenkins, quien tiene poderes telekineticos. Las hermanas trabajan con Billie para mejorar sus habilidades y enseñarle lo importante de ser bruja y haciéndolo se dan cuenta de cuanto extrañan la magia. El Agente Murphy del FBI sospecha que las hermanas siguen con vida y empieza a vigilar a Billie.
Las hermanas Halliwell deciden volver a sus antiguas identidades y se presentan frente al Agente Murphy. El Agente Murphy cuenta a la prensa que el gobierno fingió la muerte de las hermanas. Dogon, un demonio que se encuentra en la escuela de magia ataca, y Billie recuerda que es muy parecido a un demonio que ella vio cuando era una niña y que secuestro a su hermana.
Mientras protegía a uno de sus protegidos, Paige conoce a un oficial de la condicional, Henry Mitchel, del cual se enamora.
Un ángel de la muerte visita a Piper para informarle que Leo esta a punto de morir por orden de un ángel del destino.
Las hermanas convocan a un Ángel de Destino y ella les dice que se llevaría a Leo para evitar que alguna de ellas fuera sacrificada después mientras intentan detener al Poder Supremo que las atacaría. El Ángel de Destino accede a no matar a Leo, pero se lo llevaría y no lo regresaría hasta que las hermanas hubieran terminado con esta amenaza.
Billie continua intentando averiguar quien secuestro a su hermana. Billie desarrolla el poder de proyección y gracias a el logra encontrar a su hermana pero esta trabaja para la Triada. Ellos están de vuelta y quieren obtener el Poder Supremo para destruir a las hermanas. Al parecer Christy es la llave para llegar a este poder. Paige le revela a Henry que ella es una bruja. Henry pide matrimonio a Paige, ella acepta.
Un cupido, enviado por los Ancianos, visita a Phoebe para ayudarle con el amor. Las hermanas destruyen a dos integrantes de la Triada. Pero Candor, uno de ellos escapa y pide a Christy seguir con el plan.
Candor revela que el Poder Supremo es Billie. Paige se casa con Henry en una ceremonia en la mansión.
Unos demonios Noxon, enviados por Candor asesinan a los padres de Billie y Christy para evitar que Christy siga distrayéndose con ellos. Christy se enfada con Candor por asesinar a sus padres y lo destruye, pero aun quiere destruir a las hermanas. Uniendo sus poderes Billie y Christy son capaces de vencer a los demonios indestructibles Noxon, lo que lleva a pensar a Piper que ellas son el Poder Supremo.
Christy trata de convencer a Billie de que las hermanas son egoístas y usan sus poderes para su beneficio personal olvidándose de los demás. Phoebe empieza a enamorarse de Cupido al que ella llama Coop. Como Billie se niega a derrotar a las hermanas Halliwell, Christy pide ayuda a Dumain, el amigo imaginario de la niñez de las Jenkins para convencerlas.
Dumain es en realidad un demonio que ha estado trabajando para la Triada para convencer desde niñas a Billie y Christy de unirse a ellos. Los espíritus de la Triada se comunican con Dumain y utilizan un libro que Billie escribió con los recuerdos de las hermanas para hechizarlas y obsesionarlas con sus deseos.
Los demonios de Dumain atacan a la comunidad mágica y como las hermanas no responden a sus peticiones de ayuda por estar hechizadas, Billie y Chrysty los ayudan. Billie se convence que las hermanas no son buenas. La comunidad mágica se vuelve en contra de ellas. Las hermanas Jenkins atacan a las Halliwell y ellas huyen al inframundo con el Libro de las Sombras. El plan de la Triada es destruir a las Halliwell, después a las Jenkins y a todas las brujas y finalmente renacer de nuevo. Sin embargo llega una batalla final, Billie y Christy contra las Embrujadas, se crea una esfera de energía producida por los ataques de ambas y la casa se destruye...
Piper despierta herida y busca a sus hermanas, pero aparece Billie. Phoebe, Paige y Christy han muerto, El angel del destino trae de regreso a Leo, y este junto a Piper inician un viaje por el tiempo...
La anciana Piper y el Anciano Leo los ayudan a cambiar el pasado (indirectamente) y luego siguen su viaje por el tiempo, hasta que con ayuda de Patty y Penny, las hermanas vuelven a la vida.
Al intentar salvar a su hermana Billie descubre que Cristy y Dumain la han estado manipulando por lo que decide ayudar a las hermanas. Al final consiguen destruir a la triada y a Dumain. Christy es asesinada por Billie en un intento por salvar su vida. Se reúne la Familia, es decir, 12 miembros de la familia: Piper, Paige, Phoebe, Penny, Patty, Wyatt bebe, Chris bebe, Chris grande, Wyatt grande, Leo, Victor y Henry (marido de paige). Leo se encarga de la escuela de magia, Phoebe y Coop son casados por el Angel del destino en la escuela de Magia y...Pasan los años...
Phoebe tuvo 3 hijas con Coop, fue feliz y es escritora.
Paige tuvo 1 varon y gemelas. Es guia blanco, madre, hermana, tia, bruja, etc.
Piper monto un Restaurante (su sueño) y sigue con Leo. Tiene una hija más llamada Melinda. Pasan los años...
Vemos a una anciana mostrándole un libro a su nieta, y vemos entrar varios niños corriendo a la Mansion. La anciana es Piper y la niña es su nieta. Sabemos que al fin el bien triunfa y que las hermanas y sus magicos hijos y nietos, son felices, y que por tanto, consiguieron ser "Embrujadas para siempre"...FIN
COMENTARIO: esta temporada (como ya dije donde describí las etapas de la serie), podría ser perfectamente una etapa sóla y ser la etapa de los homenajes (las razones de porque no, en el lugar ya indicado), ya que toda la temporada en si misma no puede ser totalmente entendida sin haber visto toda la serie antes, pues vuelven a aparecer muchos personajes o objetos a los que les teniamos bastante aprecio, aunque fueran malvados, e incluso casi dices, "¡que alegría volver a verte!".
Naturalmente, todo esto no significa que el argumento no sea original, que efectivamente lo es, y mucho, ya que se nos introduce un nuevo personaje que es Billie y que empieza siendo el cargo nuevo de Paige como luz blanca, como muestra claramente uno de los carteles de promoción de la serie de esta temporada (de hecho, aparecía en casi todos):
![]() pero que acabará siendo mucho más que eso. Precisamente una de las cosas más originales de la temporada, y que logra un buen final para la serie, es que las embrujadas no se enfrentan al típico demonio ultrapoderoso e indestructible que gracias a su gran astucia acaba poniendolas en peligro, sino que se enfrentan a nada más y nada menos que otras brujas tan poderosas como ellas, hasta el punto de que son el poder total, pero eso se hablará luego.
Esta temporada está muy bien medida y organizada, claramente muy trabajada, ya que todos sabían que iba a ser la última, y por tanto deciden convertirla en una de las mejores (cosa q a mi forma de ver consiguen); desde el principio, cuando las embrujadas tienen otras identidadades y vemos esa historia con interés (aunque reconozco que la primera vez con algo de nerviosismo, pues a nadie le gustaba la idea de que fueran a pertenecer así a perpetuidad), eso se enlaza con el agente Murphy, lo que es también interesante, aunque se echa de menos a Darryl (que nunca más volvió a aparecer en la serie desde la septima; cosa ya prevista pues ya se decía en esta que se mudaba a la costa oeste, y por tanto abandonaba S. Francisco). A continuación se produce el climax de la temporada, cuando comienzan dos grandes busquedas: la de Leo que acaba de "morir" y la de Christie, y además conocemos las 3 grandes batallas que se acercan (segun palabras del destino: una muy dificil, otra que no veréis llegar y otra, a la que tal vez no sobreviváis), a partir de ahí todo se lanza a ritmo trepidante (obsesivo incluso) para resolver todo esto, y si al principio de la temporada, todo era más bien tranquilo y comodo, a partir de ahora será como si los guionistas se dieran cuenta de que se han olvidado de dar mucha información, y el argumento de fondo se vuelve total y absolutamente principal, hasta practicamente subordinar totalmente al del propio episodio, que acaba relacionandose directa o indirectamente con el anterior.
También es destacable que en esta temporada conocemos finalmente a los grandes amores de las embrujadas, aunque demasiado rapidamente para el gusto en general de los fans, pues aparecen de repente y en muy poco tiempo la serie parece pedirte que los aceptes como los grandes amores, lo que no deja de resultar dificil conociendo los anteriores, de los que, en muchos casos, nos habíamos "enamorado" nosotros también, no obstante, si uno se para a pensar, realmente si que son los hombres adecuados, pues; en el caso de Phoebe, a pesar de lo que digan los acerrimos defensores de Cole (de los que formé parte no hace mucho, al fin y al cabo siempre lo vimos como su gran y mítico amor), ya vimos que su amor era totalmente imposible, tanto en el bien como en el mal, y que era una relación condenada de antemano; por otra parte, para apoyar a Coop, diré que en un episodio de la 3, le leían el futuro a Phoebe y le pronosticaban que su verdadero amor empezaba por la letra "c", en aquel momento, como ella misma, todos pensamos que era Cole, pero realmente, y al final todo encaja, era Coop; por la parte de Paige, diré, que realmente, ningún hombre supo comprenderla y merecerla como Henry, sino recordemos a algunos mortales cara, a un Glenn que encontró el amor en otra mujer, a un Richard (quizás el mejor de todos) obsesionado con la magia, y finalmente a un Kaily que practicamente la utilizaba para llegar a los avatares y que al final nunca le hacía caso. Henry en cambio, supo comprenderla aún cuando le contó que era bruja y supo merecerla cuando se enfrentó a un pretendiente magico con el que no tenía ninguna posibilidad, eso por no hablar de su magnifico discurso final en el que cuenta porque está enamorado de ella; creo que todas estas cosas, justifican perfectamente (a pesar de la rapidez con la que se nos presentaron) que acabaran siendo los grandes amores de las embrujadas. Y en cuanto a Piper, que decir!, sabemos que Leo es su amor verdadero desde el momento en que pasó por la puerta, aunque hayan tenido que pasar por tantas dificultades.
Algunos episodios destacables son: Vaya con Leos (la muerte de Leo), Malicia en el País de las Maravillas, 12 Zen coléricos o Prometida y confusa (la boda de Paige).
Merece la pena destacar también los 3 últimos episodios, que ya configuran totalmente el final y sus consecuencias, pues es cuando se enfrentan ya definitivamente a toda la maldad, y al poder total, en algunos de los episodios más espectaculares de la serie, especialmente ese en el que destruyen totalmente la mansión.
A muchos no les ha gustado el final de Embrujadas y aseguraron que preferían el de la septima, pero esos mismos también no les gustó el final de la septima en su momento. Personalmente, creo que es porque a nadie le gustán los finales porque se supone que todo acaba y que no veremos ver paralizar más a Piper, ni orbitar a Paige, ni más demonios en una preciosa casa victoriana de S. Francisco; y esa idea no gusta. Personalmente, no me gusta que acabará la serie, pero si tengo que elegir un final forzosamente, no tengo la más minima duda de que si tiene que haber un final, el que se ha hecho en la 8 es perfecto, en toda su concepción: desde su inicio con Billie y Christie planeando y batallando para conseguir la muerte de las embrujadas, pasando por el medio cuando hay toda una verdadera reunión familiar y vemos como se reunen todos esos personajes que adoramos (muy destacable la falta de Prue, aunque ya sabemos porque no estuvo) hasta el final cuando se nos aclara como fueron el resto de sus vidas y que de ese modo, efectivamente y tal como dice el título, consiguieron ser Embrujadas por siempre, y no sólo en la serie, sino también para todos los fans que siguieron la serie durante ocho años enteros y entre los cuales me encuentro yo, y que consiguieron que durante ese tiempo, cada domingo, salieramos del mundo, para sumergirnos en otro totalmente distinto en el que había brujas, demonios, diosas, ninfas, duendes... etc, ya que al fin y al cabo, tal y como decía el hechizo del poder de 3:
¡El poder de tres nos liberará!
![]() Curiosidades y fallos en la serie:
-Curiosamente, absolutamente todos los poderes permanentes de la serie se han usado antes (excepto los 3 primeros, e incluso eso es relativo, porque antes del primer episodio está el piloto) de una forma u otra: la proyección astral fue usada por Rex, la levitación fue "probada" justo en el episodio anterior (comienza al principio de la 3, pero en el último de la 2 por una serie de circunstancias Phoebe ya vuela), la destrucción ya se veía continuamente antes aunque Piper no utilizara el poder; todos los poderes de Paige son una replica exacta de los de Prue en versión orbitas, y finalmente la empatía aparece en un episodio de la 2.
-Al final de todas las temporadas (excepto la sexta, en donde se equivale con la puerta del hospital) se cierra la puerta de la mansión y eso suele marcar el final.
-¿porque por más que las hermanas ordenan el ático, siempre está desordenado?
-¿porque nunca volvieron a contactar con las personas con las que dijeron que iban a contactar?
-en el episodio del futuro se veía que si se aprovechaban de sus poderes Prue seguiría viva, ¿no?
-las brujas que hicieron antes el libro de las sombras, se dedicaban más a matar demonios o a hacer preciosas miniaturas y letras superperfectas?
-teniendo en cuenta la antiguedad del libro de las sombras, ¿como se explica que no se haya pudrido totalmente teniendo en cuenta las condiciones a la que es sometido y sin que se le llevara a cabo ninguna restauración (y lo mismo se aplica a la casa victoriana donde viven)?
-Como se explica que Piper gane tanto dinero con el P3 (y eso sin nombrar el como consigue grupos tan importantes) para mantener durante bastantes años a toda su familia, la mansión, los coches; y eso sin contar cuando entran los demonios y les destrozan media casa?
-¿Quien es tan buen relojero como para reparar a la perfección el reloj del salon una y otra vez?; ¿y como no pide explicaciones de que todas las semanas aparezcan las hermanas de nuevo para pedirle que se lo repare?
-¿Como se explica que nadie haya notado nada raro con las hermanas, ya no sólo por el hecho de hacer magia en medio de la calle a veces, sino por el hecho de las luces, gritos, y explosiones continuas que hay en la casa, eso sin contar cuando la hacen desaparecer totalmente?
-¿Desde cuando un simple consultorio de un periodico se hace tan famoso como para hacerle vallas y que Phoebe sea practicamente tan famosa como una actriz de Hollywood sólo por ser la persona que responde las cartas?
-¿Porque todos los seres magicos y demonios las reconocen al instante aunque en teoría sólo han oído hablar de ellas, y como encuentran su casa una vez y otra?
-Messeger le ha dedicado esta página entre las de las series a pesar de que ya han pasado años desde su final, sigue emitiendose: http://entretenimiento.es.msn.com/tv/teleseries/galeria.aspx?cp-documentid=6230191
![]() Galería de fotos:
Para formar parte de este inmenso artículo, se presentaron miles de fotos al "casting", unas consiguieron salir, otras no tanto, con lo cual, aquellas que no fueron las elegidas, pero que sin duda merecen un lugar en este artículo quedan ahí debajo para que las veais y amplieis, porque tienen tantos meritos como las que fueron elegidas para representar una sección:
March 08 Embrujadas¡He quedado embrujado por las embrujadas!
![]() (Primera parte, incluye las temporadas: 1, 2, 3, y 4)
Comentario previo:
Finalmente parece que el ciclo de esta serie ha terminado: se ha pasado por Tv y tal como anuncié aquí en Universo de A, ha salido en DVD la última temporada, y aunque siempre nos quedarán las repeticiones (de modo que las series son como las películas, nunca mueren, siempre se recuperan, de un modo o otro), se puede decir que ya se puede hablar con plenitud y cierta perspectiva acerca de esta serie que ha revolucionado la vida de muchas personas en todo el mundo (incluída la mía), así pues comencemos:
Es posible que esas encantadoras vecinas que son hermanas de la puerta de al lado, sean en realidad, nada más y nada menos que... brujas?, pues eso es una de las ideas que parece plantear esta magnifica serie norteamericana, acerca de unas chicas normales y corrientes, con vidas y problemas que cualquiera podría tener; pero la pregunta es, si son brujas, entonces ¿usan calderos, escobas, gatos negros, arañas y todo tipo de maleficios para satisfacer sus necesidades?; pues no, el concepto de bruja se ha modernizado, tal vez nunca fue como lo describe la tradición, al menos según la serie, porque estas encandiladoras chicas son mujeres de su tiempo, independientes, desean realizarse, salir, divertirse, en fin, llevar la vida que cualquier mujer de hoy en día. De hecho, si queremos ver la evolución de la mujer a través de este siglo, sólo nos hace falta coger la serie Embrujada (si, la de los años 60, la de Elizabeth Montgomery) y Embrujadas, que, aunque tratado desde una óptica distinta (en la primera predominaba la comedia y lo fantastico, en la segunda el drama, la intriga o lo fantastico), realmente trataban el mismo tema, el de una mujer que en realidad es diferente al resto, pero querra llevar una vida como los demás a pesar de que la magia siempre acabe interviniendo de un modo o otro. Volviendo a lo de la evolución de la mujer, digo esto, porque si nos fijamos, en la serie de los años 60; la protagonista, la bruja Samantha, es la amante esposa, de hecho la esposa superperfecta que siempre tiene el hogar a la perfección y del que no sale nunca, y en donde obedece siempre al marido sin rechistar (otra cosa es que a su madre, la bruja Endora, le parezca bien todo esto, cosa que hara que se desarrolle más de un capítulo, haciendo que se transforme en cualquier cosa Darrin, el marido), es así pues, un perfecto prototipo de la mujer de aquellos años.
En Embrujadas nos encontramos todo lo contrario, las brujas protagonistas son independientes en todos los ambitos, han ido a la universidad y por tanto tienen su propia carrera profesional y en el caso de algún personaje puestos de alta responsabilidad o son directamente empresarias y sueños relacionados con todo esto y lo que quieren hacer con su vida, salen y se divierten libremente y en algunos casos, son un verdadero desastre a nivel de cuestiones hogareñas, porque realmente su vida no consiste en eso. Naturalmente buscan el amor, pero de una forma actual y moderna, y efectivamente acaban casandose, pero su matrimonio no es en absoluto como el anteriormente descrito, sino que marido y esposa discuten y logran buscarse su propio espacio en esa aventura que es el matrimonio, lo que veremos especialmente con Piper, que es el matrimonio más largo de la serie.
Dejando de lado estas diferencias y este análisis sociológico; ambas series tienen más en común de lo q piensa generalmente la gente: ambas acabaron en la octava temporada, en ambas una protagonista tuvo descendencia magica y también ambas tuvieron muy buena acogida en todo el mundo. Finalmente decir como última referencia a la serie de los 60 (para centrarnos más en la serie de la que va el artículo) que en Embrujadas en la cuarta temporada, se hizo un homenaje a Embrujada en un capítulo con el mismo nombre y en el que Phoebe se convertía en todo lo que no era: el ama de casa perfecta.
Esta serie fue también el culmen de muchas series fantasticas o dedicadas a la mujer que surgían en este momento, como fueron Buffy cazavampiros, Angel, Sabrina la bruja adolescente, Sexo en Nueva York (serie a la que hay dos homenajes, uno con el episodio La espada y la ciudad -en inglés Sword and the city, lo que podemos comparar con Sex and the city, nombre de la otra serie en versión original- y otro en la octava temporada, que reproduce la forma de un episodio de esa serie)... etc; pero de todas ellas, esta fue la más duradera: ocho temporadas (de hecho tiene el record de ser la serie más larga de la historia protagonizada por mujeres), nada menos que 8 años en antena, casi 1 decada; tiempo en el que le dio tiempo a convertirse en una de las series favoritas en el mundo entero, e incluso, como muchas cosas con un tema fantastico, en convertirse en una serie de culto, de la que tan pronto se estrenó surgieron millones de paginas web en todos los idiomas posibles, demostrando que la serie se había convertido en algo realmente importante. No obstante, la serie terminó con la fusión de dos canales que formaron la CW, aunque ya había mienbros del reparto que querían dejarlo debido a que sus contratos finalizaban; además del empeño del productor de darle un final bonito y digno a la serie, cosa que sin duda lograron.
![]() Embrujadas y yo
Ahora deberíamos hablar de la serie, pero esto es un espacio, y no una página web de la serie, así que puedo meter cosas personales por el medio, así que contaré como comenzó mi historia con embrujadas, o diré mejor, como me embrujaron: se dice que la primera vez que se emitió fue en QuieroTV (actualmente desaparecida, ya sabéis) pero yo la conocí por primera vez en un trailer de telecinco en el que se anunciaba el primer episodio, lo que me atrajo y me resultó interesante; desgraciadamente y por circunstancias de las que no me acuerdo, aquella tarde de domingo no pude acudir a verlo, con lo cual habría perdido un episodio que no vería hasta muchos años después (con los DVDs); eso además provoco que dejara de lado la serie durante un tiempo y de que me olvidara de que existía. Y pasó el tiempo, y por fin un día me acorde de ella y fui a verla, me gustó, así que empece a verla de forma salteada, un día si otro no, un día sí, otro no, hasta que llegó un momento en que era un día si otro también, un día si y otro también (a esta altura ya se estaba por la 2-3 temporada), y rapidamente las embrujaras lanzaron un hechizo del que nunca más sería capaz de escapar y que entronizaría a la serie como una de las grandes favoritas de toda mi vida. Fue a partir de ahí cuando viví con verdadera emoción como Cole se convertía en la fuente, como tragué todas y cada una de las reposiciones en todos los horarios de telecinco, y como aguardé impaciente a que la serie se pusiera en su quinta temporada en el prime time de telecinco durante el verano y como rogue que la serie venciera a la competencia; y el resto ya es historia, continúe viendola siempre en la misma cadena y siempre que no pude estar delante del televisor la grabé, y nunca, nunca más volví a perder un sólo episodio, los cuales que vi con emoción y gran alegría por saber que mis poderosas y bellas embrujadas continuaban su trayecto y sus emocionantes vidas para cumplir su emocionante destino. En eses tiempos finales, Embrujadas llegó a ser emitida (debido a su inmenso exito) por hasta 3 canales distintos: telecinco con la 7 y la 8 temporadas; cosmopolitan con la 4 y la 5 y cuatro con la 1, 2 y la 3; todo lo cual culminó con la salida de los DVDs de la serie que tan esperados habían sido por todos los fans y que por fin permitían tener la serie para siempre, y aunque al principio no tenían extras (una queja continúa) finalmente en la última temporada pusieron unos completos e interesantes, que compensaron la espera. En la actualidad, sigo siguiendo la serie por este último metodo, que me permite siempre que quiero disfrutar de una de mis series preferidas.
Etapas de la serie:
Bueno, Pasamos ahora a hablar de la serie en sí, es decir, de la historia, pero dado que fue una serie muy larga, esperimentó multiples cambios y evoluciones (hasta tal punto que la última temporada no parece de la misma serie que la primera), cosa que suele pasar en muchas series, debido a que nunca se puede saber cuanto va a durar y por lo tanto trazar un argumento de años, lo que hizo como por ejemplo pasaran de ser brujas individuales en un mundo normal a ser las superbrujas en medio de toda una comunidad magica perfectamente jerarquizada y con multiples habitantes: tanto buenos (otras brujas, los ancianos, magos, cupidos...) como neutrales (limpiadores, muerte...) y por supuesto malignos (brujos, demonios, la tríada...); eso sin nombrar el como la serie pasó de no tener mucho argumento de fondo y ser extremadamente realista (el principal problema que había era pagar la proxima factura, salir o no con un chico, limpiar o ordenar la casa... etc, vamos, problemas cotidianos) quitando el demonio de turno en cada capítulo; a ser totalmente fantastico y que todo estuviera directa o indirectamente relacionado con la magia, aunque perteneciera al mundo real (como el agente Brody que busca a los avatares, los trabajos temporales de Paige...), de modo que también vamos profundizando en el conocimiento de la comunidad magica (a la vez que las hermanas) y vamos viendo como se han hecho un nombre muy importante en esta, pues ya se dice habitualmente "no son unas brujas cualquiera, son las Embrujadas, ningún demonio ha salido vivo de ellas" o cosas por el estilo.
El caso es que basandome en el análisis de todos estos preceptos, y después de analizar toda la serie completamente, se puede decir que se puede dividir en las siguientes etapas:
-ETAPA REALISTA: esta formada por las 1, 2 y 3 temporadas, destaca por centrarse en la parte más real de la vida de las hermanas, que es lo que al fin y al cabo interesa; naturalmente hay demonios y situaciones a las que enfrentarse, pero a la hora de la verdad sólo duran un episodio, nunca más, incluídos los grandes males del mundo como la tríada, realmente no tienen verdadero protagonismo; e incluso con Cole, lo principal de él, no era la amenaza que suponía, sino su relación con Phoebe.
Esta etapa destaca porque se utiliza la intriga, el suspense e incluso el terror en cada capítulo, para enganchar a la serie, lo cual puede funcionar cuando vemos los capítulos por primera vez, pero a con los siguientes visionados, pasa como en los mejores thrillers, como lo sabes todo, ya no te acaba de motivar (precisamente por eso la serie necesito evolucionar)
Curiosamente, el final de esta etapa coincide con la muerte de Prue.
![]() -ETAPA DE TRANSICIÓN: está formada por la 4 y la 5 temporadas; en este momento la serie busca su camino y no parece saber muy bien por donde tirar, seguimos con demonio por episodio o pasamos a evolucionar y centrarnos más en el mundo mágico? lo primero haría que la serie se volviera aburrida tarde o temprano y que se quedara estática e inmovil sin llegar a evolucionar o sacarle todo el jugo que podría sacarsele; pero ya se sabe que en la televisión siempre se dice eso de que si algo funciona no lo cambies; y por otro lado está la marcha de Shannen Doherty que claramente va a repercutir negativamente en la serie, hacia donde tiramos?; seguramente fue eso lo que pensaron los productores, cuando llego el momento de afrontar la cuarta temporada, y seguramente también vieron que lo que más les gustaba a los fans de la serie era la magia, la mitología y las luchas con demonios (y eso se puede comprobar facilmente preguntandole a cualquier fan, que dira eso claramente), así que decidieron explotar eso a fondo (quizás demasiado); y así, si bien la cuarta temporada contiene importantes dosis de las características de las tres primeras, no hay duda de que es totalmente diferente a las anteriores pues la magia tiene muchísima más presencia (tal vez esa fue la mejor manera de que se pudiera apreciar el cambio a Rose Mcgowan, Paige). Pero claro, la busqueda aun continuaba, con lo cual la 5 temporada es también un experimento en el que desaparece el argumento de fondo casi totalmente (sólo está lo de Wyatt) y todo es magico permanentemente. Este exceso tampoco se considero adecuado, y por fin la serie alcanzó su punto de equilibrio en la siguiente etapa, alcanzando (por lo menos a mi forma de ver) casi la perfección.
![]() -ETAPA MÁGICA: está formada por las últimas temporadas, la 6, 7 y 8; aquí la serie ya ha encontrado su camino y ya sabe lo que va a hacer, para empezar, se pondrán elaboradísimos argumentos de fondo que consigan intrigar toda la temporada y que mantengan en vilo a la audiencia, dando pequeñas dosis de información perfectamente calculadas en cada episodio, por lo que es todo lo contrario de la 5 temporada. De todos modos, tampoco se descuidan los episodios por individual, y se crean muy interesantes historias, aunque a veces, como digo, estarán subordinados al argumento de fondo.
Esta etapa es llamada mágica, porque todo esta directa o indirectamente relacionado con la magia, aunque pertenezca a la realidad, los novios, los trabajos, las vidas... etc, por lo que la magia y los efectos especiales cobran mucha relevancia; aunque en ningún momento se descuida lo personal y los sentimientos humanos (es decir, no es sólo un lucimiento de efectos especiales), lo que al fin y al cabo es lo que sustenta los argumentos de fondo.
Se podría incluso hacer otra etapa más llamada la etapa de los homenajes que incluiría sólo la 8 (debido a las continuas referencias a personajes, argumentos, objetos y cualquier cosa relacionada con las anteriores temporadas), pero sería muy forzado, ya que creo que al fin y al cabo la 8, dejando de lado el argumento anterior, sigue los canones de la etapa mágica en general, así que perfectamente puede quedarse en esta etapa, haciendo claro, esta matización.
![]() Una vez analizada la serie al completo, pasemos a ver y comentar todas las temporadas, que fueron las siguientes:
![]() -1ª temporada:
El Libro de las Sombras revela los poderes y la misión de las hermanas, deben proteger al inocente del mal. Esta es la temporada de aprendizaje para las Halliwell luchando contra demonios, contra sus miedos y sobre todo, aprender a convivir como hermanas.
Prue consigue trabajo en una casa de subastas. Piper trabaja como jefe de cocineros en el restaurante Quake. El padre de las Halliwell vuelve a reconciliarse con ellas. Leo Wyatt se presenta en la mansión a trabajar como fontanero. Al empezar a luchar contra demonios empiezan a involucrarse en las investigaciones de los inspectores Andy Trudeau y Darryl Morris.
Posteriormente, se enfrenta a uno de los enemigos más poderosos de toda la serie el demonio del miedo, Barbas. Es vencido (pero no destruido) por Prue controlando sus miedos. Phoebe descubre que Leo es su Guía Blanco y que este debe alejarse de Piper por las reglas que prohíben las relaciones entre brujas y guías blancos. Los jefes de Prue, Rex Buckland y Hannah Webster resultan ser dos demonios que roban momentaneamente los poderes de las hermanas, los recuperan gracias a Leo y consiguen destruirlos.
Las hermanas tienen su primer viaje al pasado a evitar el pacto que su madre hizo con el demonio Nicholas, el cual le concedía los poderes de sus hijas a cambio de su vida. Andy descubre los poderes de esta durante en enfrentamiento contra los Grimlocks, seres que roban la vista de las personas y decide encubrirlas a pesar de ser investigado por asuntos internos. Leo aparece en la mansión herido por la flecha de un Luz Negra, Piper intercambia su poder con el y gracias a su amor logra activar el poder de curación y lo salva.
La temporada termina con las brujas enfrentando al demonio Rodríguez el cual apoyado por Tempus, un demonio con capacidad de retroceder el tiempo, encierran a la hermanas en ciclo temporal que terminaría hasta que las tres fueran asesinadas. Ellas logran vencer el poder de Tempus con un hechizo debilitándolo y destruir al demonio Rodríguez, aunque lamentablemente este último asesina a Andy, dejando a Prue muy triste.
COMENTARIO: la primera temporada es el momento en que descubren sus poderes y vemos al personaje de Prue (no voy a mentir, es mi favorita) como una importante protagonista (de hecho en las primeras temporadas parecia que se seguía este esquema: 1º temporada: Prue y Andy, 2º temporada: Piper y Leo, 3º temporada: Phoebe y Cole, y finalmente, aunque no era lo planeado 4º temporada: Paige) a causa de que el argumento de fondo (explico: la serie siempre tuvo un argumento de fondo, que es el que dura desde el principio de la temporada hasta el final donde suele concluir; y el argumento de capitulo que comienza y acaba en el mismo episodio de un día) consiste en su relación de amor/odio (más de lo primero que de lo segundo) con el policía Andy y sus repercusiones en la vida de las hermanas. Por lo demás, la temporada consiste en un descubrimiento de sus poderes, lo que conllevan y lo que son en realidad.
La temporada destaca por su realismo (en el ambito de que lo único magico es que son brujas y que hay demonios y para, porque el resto es tan real como la vida misma), su intriga y suspense (que da buen resultado en el primer visionado del episodio, pero a la larga puede cansar) que en algunos episodios llega a rozar el terror.
Una de las curiosidades de la serie, es que como aún no sabían que resultado iba a dar, no querían meter personajes fijos y permanentes, sino que fueran ocasionales (tal vez esa fue la razón de la muerte de Andy), y de hecho, Brian Krause (Leo) en principio sólo tenía contrato para unos cuantos capítulos, quien le iba a decir que estaría hasta el final de la serie!
Algunos episodios destacables que se deberían ver serían: Por aqui llega algo magico (el primero), El brujo del sueño, La boda del infierno, Envidia Wicca, ¿Hay un Woogy en la casa?, Quien es Prue? (El poder de las tres Prues!, Empruejadas!) o Continuos deja vu (la muerte de Andy)
Es pues, un buen comienzo para una serie que va presentando todas las cosas de una en una, sin excederse y sin tener demasiadas pretensiones; todo gracias a unos buenos guiones, a una magnifica ambientación y naturalmente a unas excelentísimas actuaciones tanto por parte del reparto artístico como del técnico, todo lo cual también se aplica al resto de las temporadas.
![]() -2ª temporada:
Aparecen nuevos personajes. Dan Gordon, vecino de las hermanas que se enamora de Piper. Bane Jessup y Jack son los nuevo interesados en el amor de Prue después de la muerte de Andy. Phoebe tiene citas con varios hombres sin tener una relación estable.
La temporada inicia con las hermanas enfrentando al demonio del plano astral Abraxas, quien se roba el libro de las sombras y resucita a los demonios a los que ya derrotaron y a los cuales deben derrotar nuevamente para vencer al demonio Abraxas. Piper consigue un club propio al que llama P3.
Phoebe tiene una visión de su muerte futura y las hermanas usan un hechizo del libro de las sombras para viajar al futuro. Piper averigua que en 10 años fracaso en su matrimonio con Leo, pero tiene una hija de nombre Melinda. Prue tiene dinero y poder, pero fracaso en el amor. Phoebe muere quemada en la hoguera por haber matado a un asesino con su poder futuro de electro-ignición. El mal uso de sus poderes en el pasado causó una cacería de brujas moderna. Las hermanas regresan y juran no ser las personas que vieron en el futuro.
Las hermanas conocen a Sam, el Luz Blanca de su madre, cuya relación con ella sale a la luz, mientras tratan de destruir al demonio que mato a su madre años atrás. Prue supera su miedo, y siguiendo el plan con que su madre tenía, destruye al demonio de agua. Prue recibe un nuevo poder, la proyección astral. Las hermanas enfrentan de nuevo a Barbas, el demonio del miedo. Darryl Morris descubre su secreto y se convierte en un gran aliado en su lucha.
Piper cae víctima de un virus tropical y Leo se "corta las alas" para salvarla.
Leo recupera sus alas cuando Prue es atacada por un Luz Negra por interferir con su trabajo, Leo ayuda a las hermanas a terminar con la depresión con la que el Luz Negra hechizó a Prue. El final de temporada revela a aquellos que han tratado de matar a las Halliwell todo este tiempo, La Triada.
Ellos envían a un brujo Dragón y un Genio para tratar de destruirlas. Cada una de ellas pide un deseo al genio (sin saberlo). Prue vuelve a tener 17 años. Dan empieza a envejecer. Y Phoebe obtiene el poder de volar. Eventualmente se deshacen los deseos y destruyen al demonio dragon. La temporada termina con Piper y Leo orbitando para conocer a Los Ancianos.
COMENTARIO: La serie ya empieza a cambiar y a evolucionar, no se reduce simplemente al demonio de cada capítulo, sino que hay verdadera emoción en saber con quien acabará Piper al final: Leo o Dan?, aunque realmente todos deseamos a una misma persona, porque siempre hemos sabido que es el gran amor de Piper. También evolucionan los poderes de Prue, pues consigue la proyección astral, un poder verdaderamente maravilloso, además de que deja su trabajo en Buckland, para ser fotografa, una pena, porque me gustaba en aquel trabajo.
En esta temporada se cuenta con grandes capítulos como Caza de brujas (que es un homenaje a toda la primera temporada, pues reaparecen sus demonios), Mordiscos de moralidad (que curiosamente nos da la lección de que si se hubieran aprovechado de sus poderes Prue seguiría viva y Phoebe muerta, que injusta es la vida!) La señorita Hellfire (Prue obtiene la proyección astral), Perdonad mi pasado (uno de los mejores episodios de la serie, tanto por la ambientación como por la historia) y Mono astral (repleto de magia).
También es en este momento cuando empezamos a ver los entresijos del mundo magico (pero sólo parcialmente), pues conocemos a la triada y por tanto sabemos que hay algún tipo de organización en el inframundo; además de que comenzamos a conocer a la comunidad mágica, pues antes pensabamos que estaban unas brujas individuales, luchando contra demonios y para; pero no, resulta que hay más.
El final es intrigante, pues Piper se va a conocer a los ancianos, con lo cual nos quedamos con la intriga del que pasara y si aceptarán la relación de Leo y Piper. En mi caso no fue así, porque cuando telecinco los emitió, compró las 4 temporadas enteras, así que pude verlos todos juntos sin hacer diferencia entre una y otra temporada, y por lo tanto no quedarme intrigado (lo cual, al menos para mi, es relativamente bueno).
![]() 3ª temporada:
La temporada inicia un mes después de que Leo y Piper partieron con Los Ancianos. La temporada trae amor, magia y muerte. Durante esta temporada los poderes de las chicas crecen. Phoebe obtiene su primer poder activo, la habilidad de levitar. Tras salvar a Darryl de un Guardián, demonios que protegen a asesinos a cambio de las almas de inocentes Phoebe se enamora del Fiscal del Distrito, Cole Turner, quien en realidad es un demonio enviado por la Triada.
Piper y Leo intentan casarse en secreto durante un eclipse de sol. Pues los Ancianos no pueden ver la Tierra durante los eclipses. Pero ellos se enteran del plan y hacen que Leo desaparezca de allí mediante una explosión de órbitas. Tiempo después Leo vuelve con Piper, le dice que los Ancianos han puesto su relación "en período de prueba".
En un esfuerzo por destruir a hermanas, Cole pide ayuda a Andras, el demonio de la ira. Andras utiliza sus poderes para que las Halliwell usen sus poderes contra ellas mismas. Una vez que las hermanas empiezan a utilizar la magia las unas contra las otras, el Poder de Tres se rompe, dejándolas indefensas. Phoebe descubre que en realidad Cole es Belthazor y decide protegerlo, dejándolo escapar, y diciendo a sus hermanas que lo ha destruido. Cole asesina a la Triada, por lo que La Fuente de Todo Mal ofrece una alta recompensa por él.
Finalmente Phoebe confiesa la verdad sobre Cole a sus hermanas, que sólo fingió destruirlo.
La boda de Piper y Leo se celebra finalmente. Penny, Patty y Victor asisten a la celebración, que casi fue cancelada por culpa de Prue. Prue conoce a un Angel de la Muerte y él dice que ella está cerca de morir por sus hermanas. Cole regresa y ayuda a las hermanas a vencer a su mentor. Piper desarrolla el poder de la aceleración molecular.
Prue y Piper son grabadas por unas cámaras de televisión cuando usaban sus poderes para destruir al demonio Shax, el asesino personal de La Fuente. El secreto de las hermanas ha sido descubierto por el mundo entero. Cuando crece el interés y el miedo por su secreto, una multitud de gente y de cámaras de televisión rodean la casa, y una mujer dispara a Piper hiriéndola de muerte. La única solución al problema es persuadir a Tempus para que retroceda el tiempo. Phoebe va al inframundo y hace un pacto con La Fuente, con el propósito de salvar la vida de sus hermanas. El tiempo es revertido, pero desgraciadamente Prue muere sin posibilidad de ser resucitada.
COMENTARIO: esta temporada tiene el inquietante argumento de como la triada manda a un terrible enviado a destruir a las embrujadas, pero tal como dice uno de ellos en un episodio "juraste destruir a las brujas Belthazor, y en vez de ello, ¡te acuestas con una!". Ese amor imposible es con la consolidación de la relación de Piper y Leo, lo más emocionante de la temporada; aunque lo segundo forma más parte de la primera parte de la temporada y lo primero de la segunda; tal vez para que se pueda distribuir bien la emoción, aunque nada de lo anterior supera el final de la temporada, la muerte de Prue, que es uno de los mejores episodios de la serie, cosa en la que coinciden tanto los defensores de Shannen Doherty como los de Alyssa Milano (Shannen se fue de la serie a causa de que esta última le hizo mobbing, es decir, acoso en el trabajo; cosa que no pudo soportar más a partir de esta temporada), por lo que a pesar de lo que muchos dicen, Shannen Doherty si que le dio un buen final a su personaje, ya que ella misma dirigió ese episodio.
Por otra parte, esta temporada, aunque es una de las más oscuras, también comenzamos a conocer mejor a la comunidad magica y las embrujadas ya empiezan a ganar nombre y fama.
Algunos episodios recomendables de la temporada serían: Érase una vez, La noche de las Halliwells (en el que descubrimos el origen de toda la dinastía), El camino de rosas de la empatía (donde vemos como serían los poderes de Prue en el futuro), Poderes rotos (en el que se ven todos los poderes de las embrujadas), Novia y oscuridad (la boda de Prue, que si que la tuvo), Recién casados (la boda de Piper, la verdad es que hubo muchas en la serie, y aún más intentos de boda!) y El infierno se desata (la muerte de Prue).
La verdad es que antes de que muriera Prue, yo ya había visto en una revista que iba a pasar y fotos promocionales de Paige, pero no me imaginaba que tan pronto!, así que el domingo que acabo El infierno se desata, estaba intrigadisimo por saber lo que iba a pasar el proximo domingo; y para mi sorpresa descubrí a Paige en su despacho en una escena, a partir de ahí, me di cuenta de que ya nunca más volvería a ver nuevos capítulos con Prue, que siempre fue mi favorita (curiosamente siempre matan a mis favoritos en la serie: Prue, Andy...etc).
Y ahora, me parece que es el momento de desvelar una de las grandes preguntas que muchos fans se han hecho:
¿Porque Shannen Doherty-Prue se fue de la serie?
![]() Al principio de la serie (1ª temporada), Shannen Doherty era la gran atracción de la serie, al fin y al cabo en EEUU es la reina de la teleserie, y eso atrajo a muchos futuros fans de la serie que comenzarían a verla por ella.
Esto situación no le iba a la milano (Phoebe en la serie), pues no le permitía lucir sus "encantos", ya que ahí reside todo su talento (en su curriculum hay más películas eróticas que de cualquier otro género), y ser la protagonista absoluta, como más tarde, en parte, sucedió; lo que no deja de ser curioso, porque ni siquiera el papel que interpreta le pertenecía, ya que originalmente, era para la actriz Lori Room, como vemos en esta primera foto promocional
![]() y que seguramente lo hubiera hecho mucho mejor que la Milano. El caso es que Lori Room (podéis ver el episodio piloto, donde sale ella, bajandooslo de internet) decidió abandonar la serie por motivos personales, y por tanto el primer episodio Algo mágico llega tuvo que volverse a grabar otra vez (para suerte de la serie, porque en el piloto todo era de bajo coste, desde los efectos a la mansión, por lo que veréis varios cambios) con la Milano.
Volviendo al tema, que estabamos tratando en un principio, el caso es que entonces la Milano va a quejarse a la productora a espaldas de Shannen Doherty que simplemente hacía su trabajo; diciendo que tenía demasiado protagonismo y que eso no podía seguir así.
Probablemente, después de acostarse con todo el equipo tecnico y artístico (se sabe que salió por lo menos con Brian Krause), por fin logró confabularlos a todos contra la pobre y acechada Shannen Doherty que se vio acorralada por todos los sitios, lo que perfectamente se podría calificar con el termino de mobbing, es decir, acoso en el trabajo (que en los colegios e institutos se denomina bullying)
Hasta ahí las cosas aún no estaban totalmente mal (al fin y al cabo, Holly Marie Combs es su mejor amiga, y de hecho fue Shannen Doherty la que la trajo a la serie, pidiendo a la productora que la probara), pero lo peor fue cuando en la tercera temporada el personaje de Phoebe comenzaba a cobrar un total protagonismo, y seguramente los besos de tornillo de la Milano en los que le metía la lengua hasta el gaznate a Julian Mcmahon con el que Shannen comenzó una relación, no ayudaron nada a que esta última se sintiera mejor.
Así pues Shannen decidió dejar la serie (se dice que la Milano también lo pensó, pero que Shannen Doherty se adelantó; aunque seguramente esto lo haría para imponer sus condiciones) para desgracia de todos; y le dio un magnifico final a su personaje en uno de los mejores episodios de la serie.
Con esto la Milano ya se podría haber conformado, no? pues claro que no, cuando eres una mala persona lo eres hasta el final; así que decidió organizar una fiesta en la que invitó a todos con los que se había acostado y en la que colgaba un enorme cartel en el que ponía ¡Ha muerto la bruja!, frase que gritaron varias veces durante tal celebración. El doble sentido de la frase es obvio, así que no me molestaré en explicarlo.
En la cuarta temporada la audiencia bajo de forma alarmante al no estar Shannen Doherty, pero aún quedaban Holly Marie Combs y una chica nueva que consiguio encandilar a muchos con su encanto (nunca mejor dicho) y por ser una novedad: Rose Mcgowan; además de unos buenos guiones y una historia de lo más completa y llena de emoción, que fue lo único que consiguió que la serie sobreviviera hasta la octava temporada.
Aunque en parte la Milano consiguió lo que quería (de ser la última en los cretidots paso a ser "magicamente" la primera), como es como es, no se llegó a conformar, y más tarde se quejaría de que el personaje de Paige también le hacía sombra (con Holly Marie Combs no tuvo nunca problemas porque es más madura que todo eso, y nunca pretendió ser más que Piper), gracias a Dios, no vimos la muerte de otra hermana debido a los caprichos de la Milano, y la serie acabó bien.
Aunque resulte curioso, la Milano tiene defensores (Shannen Doherty también, empezando por mi, por si no se ha notado), y todos estos asuntos, a pesar del tiempo que ha pasado, aún son objeto de debate en cualquier foro de embrujadas (y con gran pasión además).
![]() 4ª temporada:
Lo que ocurre después del final de la temporada anterior no es completamente revelado. De alguna manera, Cole y Leo logran sacar a Phoebe del Inframundo antes de que La Fuente de Todo Mal la asesine. Trágicamente, Prue ya había muerto antes de que ellos regresaran a la Mansión. Piper aun estaba viva y Leo pudo sanarla. Pero eso no cambia el hecho de que el asesino Shax había logrado su misión de destruir el Poder de Tres. Piper trata de revivir mágicamente a Prue, pero no tiene éxito. El día del funeral de Prue, una chica llamada Paige Matthews se presenta ante las Halliwell (atraída por los hechizos recitados por Piper).
Phoebe tiene una premonición de la muerte de Paige a manos de Shax. Ella y Cole intentan salvarla y averiguan que puede orbitar. Cole descubre que Paige puede ser capaz de reconstituir el Poder de Tres. Piper invoca a su abuela y descubre que su madre tuvo una cuarta hija con su Luz Blanca, Sam, a la que abandonaron poco después de haber nacido. La Fuente trata de llevar a Paige a su lado, pero finalmente ella decide el lado del bien y el Poder de Tres es restaurado. Paige se muda a la mansión para poder combatir a los demonios con más facilidad.
La Fuente continúa su ataque contra las hermanas, envía un demonio camaleón a su casa para espiarlas. Pero ante el fallo de este lo destruye, toma su lugar y secuestra a Piper. Usa su magia negra para entrar en la mente de Piper para convencerla de que no es una bruja sino una paciente de un hospital psiquiátrico y trata de engañarla para que a renuncie a sus poderes. Sus hermanas, Cole y Leo logran salvarla y debilitar a la Fuente. Cole le propone matrimonio a Phoebe, y Piper y Leo consideran su futuro teniendo niños. Enfrentando a un demonio de su propia hermandad, Cole se vuelve completamente humano por una poción de Phoebe.
Sabiendo de su posible fracaso ante las hechiceras, La Fuente rompe un acuerdo entre el bien y el mal y libera al Vació, una antigua nube de partículas negras que usa para absorber primero los poderes de Piper y después los de Paige. Phoebe permite que Cole las ayude a pesar de haber tenido una premonición que implica el sacrificio de Cole para salvarla del mal.
La Vidente, un demonio de alto nivel, hace un trato con Cole para ayudarle a detener a la Fuente. Las Halliwell creen haber logrado al fin derrotar a la Fuente, pero sus poderes entran en Cole, como parte del plan de La Vidente. Phoebe se prepara para el día de su boda sin ser consciente de que la Fuente ha poseído el cuerpo de Cole. La Vidente le dice a Cole que su hijo será el ser mágico más poderoso del mundo, pero sólo servirá al mal si él se casa con Phoebe mediante una boda oscura. La boda oscura de Phoebe y Cole se lleva a cabo con engaños de Cole a la familia. Phoebe descubre que esta embarazada.
Mientras tanto, Piper y Paige se alían con un mago para detener la coronación de la nueva Fuente. Phoebe recibe nuevos poderes como la teletransportación y la piroquinesis, aunque éstos son los poderes de su bebé no nacido. Piper y Paige descubren que Cole es en realidad La Fuente. Phoebe se entrega completamente a Cole, se convierte en su reina y deciden empezar a luchar por el trono del Inframundo.
Phoebe no sabe si tomar en serio su papel como Reina del Inframundo o seguir ayudando a los inocentes. Al ser obligada a decidir entre Cole y sus hermanas, escoge su destino como bruja y juntas destruyen a Cole. La Vidente roba al niño nonato de Phoebe diciéndole que siempre le perteneció a ella, ese era parte de su plan para convertir al niño en la Fuente. La Vidente ahora embarazada del hijo de La Fuente y el parlamento entero del Inframundo (incluido el hijo de la Fuente) son destruidos por las hermanas a través de una explosión resultado de la unión del Poder de Tres y el poder de la Fuente. La balanza de poder se inclina a favor del bien.
Finalmente, un Ángel del Destino se aparece a las hermanas y les ofrece una recompensa por haber cumplido su destino, destruir a la Fuente de Todo Mal. La recompensa consiste en la oportunidad de ser mortales y llevar vidas normales de nuevo. Esta decisión se tomara a través de mayoría de votos. Paige se opone porque la magia le ha dado una nueva vida y una nueva familia, pero Piper y Phoebe están tentadas a recuperar todo lo que perdieron. El espíritu de Cole logra contactar a Phoebe desde el limbo donde los demonios van después de ser destruidos. Ella se proyecta astralmente hacia el y le dice que necesita cruzar al otro mundo a pesar de que ella aun lo ama.
Cole vence a la criatura que protege el limbo y escapa con un arsenal de poderes robados a los demonios destruidos. El Ángel del Destino reaparece en la mansión para escuchar la decisión de las hermanas. Phoebe y Piper cambian de opinión y acceden a mantener su poderes y continuar su lucha. Antes de retirarse, el Ángel del Destino les informa a las hermanas de un acontecimiento que es parte del destino de Piper y Leo: Piper esta embarazada.
COMENTARIO: quieras que sí, quieras que no, la desaparición de un personaje en una serie (especialmente si es protagonista) siempre afecta mucho tanto a los que siguen en ella como a los telespectadores, de hecho muchos dejaron de ver la serie a partir de la muerte de Prue, no por ser fans de Shannen Doherty, en muchos casos, sino porque les parecía que la serie ya no tenía sentido rompiendose el vinculo de las hermanas y que Paige sólo era una excusa para continuarla; y en cierto modo si que lo era, pero reconozcamoslo, una excusa perfectamente trazada y muy bien elaborada; sino decidme, ¿quien les iba a decir a los guionistas que aquel episodio de la segunda temporada sin mayor importancia, llamado P3H20, iba a ser el salvador de la serie?, curioso pero sí, porque en ese episodio se comentaba que Patty, la madre de las embrujadas, después de su matrimonio, tuvo una aventura con su luz blanca; y ese seguramente fue el momento cuando a todos los que hacen la serie se les encendió una bombilla: ¿pero, y si hubieran tenido una hija?, el poder de 3 quedaría inmediatamente restablecido!; menuda felicidad debieron sentir en ese momento.
Y dicho y hecho, Paige apareció en la serie en la figura de una chica que al principio me pareció demasiado paliducha y delgada: Rose Mcgowan, pero que llegaría a ser a partir de ese momento, y se lo ganaría a pulso, una embrujada con todos los meritos (tanto como lo pudiera ser Prue), y además una de mis preferidas.
Esta temporada tiene el tripe de argumento de fondo que todas las anteriores, de hecho, lo es casi todo, y los episodios (especialmente cuando ya vamos en el medio de la temporada) son a cada cual más emocionante, probablemente porque pensaron que así conseguirían recuperar la audiencia que ya sabían que iban a perder; así que echan absolutamente toda la carne en el asador, por esa razón, las embrujadas se enfrentan en esta temporada a todo tipo de peligros y también hay el doble de efectos especiales y de magia, que al fin y al cabo es lo que más le interesa a los fans. De ese modo, en una misma temporada surge una nueva hermana, se mata a la fuente 3 veces (porque se reencarna una y otra vez), Phoebe y Cole se casan (después de pensarlo y de un intento de boda) y luego se convierten en reyes del inframundo... etc, vamos, un argumento de fondo que no se puede comparar ni de lejos a los de las anteriores temporadas, claramente hecho para apostar a todo o nada.
Es destacable decir que también cambia el director de fotografía, que hace que la serie tenga una iluminación más "magica" e irreal es decir, colores más vivos, ambientes distintos... etc, al contrario que en las anteriores temporadas, que era todo más apagado y más asentado en lo cotidiano, incluso las escenas magicas.
Algunos de los capítulos de visionado obligatorio serían (entre otros, yo sólo selecciono unos cuantos, igual que en las anteriores temporadas): Lavado de cerebro (todo lo que hemos visto durante 4 años es fruto de la locura de una paciente de un hospital psiquiatrico?), Embrujadas y peligrosas (la primera muerte de la fuente, un capítulo maravilloso y genial), A vueltas con la boda (segundo intento de boda, y todo saboteado por Cole, y boda de Phoebe), Larga vida a la reina (entonces, será una embrujada reina de los demonios?; la emoción es maxima) o La invasión del útero (el fin definitivo de la fuente de todo mal).
Creo que vale la pena destacar también el final de la temporada, que es uno de los finales de la serie; ya que como no se sabía que iba a pasar, y si la gente iba a aceptar a Paige, entonces se decidió hacer una especie de capitulo que perfectamente pudiera finalizar la serie, lo que repercutiría fuertemente en la siguiente temporada porque sólo se había dejado un cabo suelto: Piper estaba embarazada, que de hecho, será lo que alimente toda la siguiente temporada, pero eso lo véis en la segunda parte.
![]() January 20 La niñerao A nanny o The nanny, Una niñera nada convencional
![]()
Comentario previo:
Esta es una serie magnifica y una de mis favoritas, y a pesar de su inmenso exito en EEUU (duró 6 temporadas) y también en otros países en los que incluso se llegaron a hacer adaptaciones; en España sólo pareció cuajar en las televisiones autonómicas donde se reemitió una y otra vez. Como ya digo, estuvo una temporada en Antena 3, pero la cadena no apostó muy fuerte por ella y tal y como suele hacer, al no dar resultados desde el principio, no dejo tiempo a que cuajara. Viendo esto, y dado que hace mucho tiempo que no se emite, y que la única forma de disfrutarla parece ser comprar los DVDs que están a la venta hasta la 2ª temporada, creo que merece la pena recordarla.
Es pues un sitcom o comedia de situación que salió al aire por primera vez en Estados Unidos el 3 de noviembre de 1993 en la cadena CBS, que destacó también por ser la primera en traer estrellas invitadas (Algunos de ellos fueron Cher, Roger Clinton -el hermano del presidente Bill Clinton-, Celine Dion, Elizabeth Taylor, Pamela Anderson -que no salió como ella misma sino como un personaje más, que fue la eterna rival de Fran ya que fue la que le quitó el novio- y un largo etc) al lugar de grabación que se hacía delante del público.
Los productores ejecutivos de la serie (vamos, los que pagaban) eran la propia protagonista, la extravagante y encantadora Fran Drescher (que ahora está realizando una nueva serie, por lo visto, llamada Living with Fran) y su marido.
Es dificil saber de donde surgió la idea, pero puede ser que se forjará mientras Fran hacía la película La niñera y el presidente (de temática identica; y muy recomendable para todos los que les gustara la serie), en cualquier caso ella misma dijo que la idea se le ocurrió cuidando de una niña a la que le dio un consejo de mujer a mujer, lo vio gracioso, y pensó "que tal si hicieramos una serie, como una especie de Sonrisas y lágrimas, pero conmigo?", es evidente que la idea llegó a buen fin, aunque la serie, como es natural tiene poco que ver con la obra maestra de Robert Wise, aunque se encuentra un homenaje de vez en cuando.
En cuanto a homenajes a los musicales son amplios, ya que tanto Fran como su marido (productores de la serie) les encantaban y de hecho fue eso lo que hizo que se decidieran por ponerle ese trabajo al padre de los niños (productor de Broadway); pero no se queda ahí, sólo en el primer episodio, en la versión original Fran (mantiene su nombre también en la serie), ante el evidente rechazo de la familia como niñera no duda en exclamar "y eso que aún no he cantado Las colinas reviven con el sonido de la música (1º canción de sonrisas y lágrimas)", también se hacen otras menciones divertidas como cuando el señor Sheffield enfadado explica a Fran porque no produjo el musical más duradero en Broadway, Cats:
-Era un musical sobre unos gatos piojosos berreando en un basurero (curiosa definición de Cats), que quería que dijera!
-(interviene Fran) tres palabras: aún en cartel.
O cuando hacen varias referencias al musical El violinista en el tejado, en una dice Fran:
-Tal vez no produjo Cats, un error garrafal, pero cuando todos estaban locos porque no sabían donde poner el violinista fue él quien dijo: ponedlo sobre el tejado!
Y la otra ocasión es cuando Maxwell (el señor Sheffield) inventa un sueño identico al de El violinista en el tejado para ciertos fines.
Pero esto no es todo ya que un capítulo entero se dedicó a parodiar el musical My fair lady, que aquí se tradujo de forma horrorosa por Educando a Frannie, aunque el título original mantenía la parodia pues era My fair nanny, en el que como por ejemplo, se utiliza la frase de la película "la lluvia en sevilla es una pura maravilla" y se transforma en "donde esta la vaca marrón?" que al contrario que la anterior no encaja en ningún contexto social, lo que provoca una carcajada inmediata cuando la pronuncia perfectamente delante de la alta sociedad.
Por otra parte destacar que no es una serie que sea necesario seguir, ya que cada capitulo suele ser individual del otro y realmente busca más hacer reir y resultar comica que que la gente se enganche a ella o quiera saber como van a estar tales personajes.
La serie utiliza todo tipo de humor dependiendo de lo que convenga a cada capítulo: blanco, verde, negro, irónico, absurdo, físico... etc.
Argumento:
Aunque después de lo anterior ya se va deduciendo, se puede decir que la serie va (tal como nos repite siempre la canción del principio, una magnifica y pegadiza creación que es acompañada por dibujos animados) de una chica barriobajera de Nueva York que es despedida de la tienda de su novio ya que este se la está pegando con otra, y esta encima necesita ese trabajo; con lo cual Fran (la chica de la que hablabamos) decide vender cosmeticos a domicilio, pero el destino le tiene preparado algo mejor (o los guionistas más bien, de hecho sino hubiera pasado lo que paso, como se llamaría la serie?, la vendedora de cosmeticos?; resultaría curioso) pues a una de las casas a las que va, por una serie de malentendidos la confunden con una de las niñeras que manda una agencia, y dado que el padre de los niños se encuentra desesperado Fran acaba consiguiendo el puesto, como es natural, acaba conquistando a toda la familia, excepto a la socia de Maxwell, que rapidamente la percibe como una amenaza.
En fin, el caso es que ahí comienza su vida en una casa en la que acabará imponiendo su presencia y convirtiendose el alguien importante para la familia, a la vez que conocemos también a su propia familia y amigos (especialmente destacar a Val) y vemos siempre con una sonrisa el los labios sus disparatadas aventuras y ocurrencias que suelen acabar en el grito "Señorita fiiiiiiiiiiiiiine" por parte del señor Sheffield.
Finalmente acabará surgiendo una fuerte atracción entre señor y niñera para disgusto de la socia C.C. que llevaba años persiguiendolo pero que curiosamente acabará encontrando también el amor verdadero en su eterno enemigo, que en realidad se sentía también atraído por ella: Niles el mayordomo. Precisamente en relación con esto está el hecho de que uno de los grandes momentos de la serie es cuando el señor Sheffield le pide en un avión (creyendo que se van a estrellar) a Fran que se case con él porque la ama, pero cuando no sucede, se retractará y eso saldrá una y otra vez como chiste. Naturalmente el final de la serie es feliz y todos se casan y Fran acaba teniendo gemelos con el señor Sheffield.
A pesar de haberlo visto hace años lo recuerdo como un buen final para la serie.
Personajes
-Fran: la niñera que es incapaz de parar de hablar y de contar sus extravagantes anecdotas, y que a pesar de que tiene el don para hacer lo inadecuado en los momentos inadecuados siempre sale bien parada.
-Maxwell Sheffield: este elegante productor de Broadway cuyo eterno enemigo es Andrew Lloid Webber (productor real, hizo Cats, Evita, El fantasma de la ópera...etc) contrata a esta niñera al principio por desesperación, pero acbará descubriendo en ella a un diamante enbruto. Es viudo y conservador en lo que se refiere a la educación de sus hijos, especialmente Maggie y sus salidas con chicos
-Niles: es el mordaz mayordomo, al que se le permiten todo tipo de impertinencias, no obstante es un fiel confidente del señor Sheffield y no se le escapa ni un tipo de secreto en la casa, tal vez porque como dijo CC "claro, escucha tras las cerraduras"
-CC: la socia de Maxwell al que desea más por ambición que por amor, de hecho le gustaría mandar a sus hijos a un inernado en suiza; hipócrita, falsa, desagradable, ambiciosa y sin escrupulos, vamos, maquiavelo reencarnado. No obstante su personaje acaba resultando encantador precisamente por todo esto y lo extremadamente graciosa que acaba siendo.
-Los hijos: Maggie, es la mayor y siempre desea hacer algo que su padre le prohibe, del tipo salir hasta tarde o cosas así; Braiton, un chico espabilado que le gusta hacer rabiar a sus hermanas y al que le gusta hacerse el mayor; Gracie, la complejidad absoluta, a su corta edad ya va al psiquiatra, de hecho su presentación ante Fran ya lo dice todo "No te imaginas lo complicada que soy"
-La familia de Fran: algunos salen y otros no, podemos destacar a la extravagante madre que no hace más que llamarla solterona reñirle por ello y cualquier cosa que se le ocurra; la abuela Yetta, que parece que está loca, pero otras veces acaba siendo más lista que todos juntos; el padre, que nunca se ve hasta la boda de Fran, día en que acaba siendo una estrella invitada, antes de eso sale de espaldas o de otra forma que no se le vea, de hecho su peluquín tiene más protagonismo que el propio personaje. A parte de esto hay otros muchos parientes de los que Fran nombra continuamente en sus largas charlas
![]() Cabe destacar también que la serie fue nominada (y que incluso ganó algunos) a muchos y prestigiosos premios como los Emmys (los oscars de la TV) e incluso los mismísimos globos de oro.
Actualmente 2 temporadas de la serie ya están a la venta en DVD en España, la primera incluso trae extras; lo que es bueno para que podamos recordar una magnifica serie que probablemente no se vuelva a reponer, y que por tanto ahora se pueda disfrutar una y otra vez, y disfrutar de los ocurrentes chistes y gags de esta original y exitosa serie.
En la actualidad la TVG (Televisión de Galicia) pionera en su retransmisión (es que yo me enamoré de Fran en gallego), vuelve a reponerla desde el comienzo; para más información visitad http://wap.crtvg.es/tvg/fichainfo.asp?prog=253&canal=tele&Mdia=1.
December 09 ese maravilloso electrodomestico Como no, siguiendo con la lista de secciones en las que se habla y comenta de diferentes diversiones, no se podía obviar esta, ni muchisimo menos!, la verdad es que por mucho que digan que es la caja tonta, que atonta y que destroza la imaginación, yo siempre he pensado lo contrario, y lo cual podreis comprobar por vosotros mismos; eso sí, si se va para ver algo concreto que interese y no tirandose sin más en el sofá a lo primero que pase, o por lo menos yo lo veo así, hay que distribuir bien el tiempo, sino se pierde!
Bueno, no es nada nuevo decir que en esta sección apareceran y se comentarán series, programas, concursos... etc de este medio que se ha hecho idispensable en todas las casas del mundo, y si no, que levanten el ratón (del ordenador, evidentemente) aquellos que no la tengan!
Queda inaugurada la sección de la televisión (tv) |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|