Muchas personas pensaran que he cometido una infamia traduciendo un refrán tan gallego y que debería limitarme a decir lo que significa, pero prefiero que sea accesible a todos (aunque la traducción esté muy lejos de ser perfecta). El dicho viene a significar que como no querías tener esto, pues ahora lo tienes por partida doble (o triple).

      Este no es exactamente el caso, pero parecido. Lo cierto es que siempre quise tener un reloj en el espacio, y ahora que encontré de pura casualidad una página que los tenía (llegaréis a ella si hacéis click en el cartel debajo de los relojes) y ¡me gustaron tantos que no pude resistirme a poner varios! (aunque de momento están de prueba, quizás acabe decantandome por uno al final); pero bueno, ¡ahora no podréis quejaros de no saber cuanto tiempo pasáis mirando Universo de A!.

      Así que ya sólo me queda preguntar, ¿que hora es?.

                                                                   

     Una cosa nueva para Universo de A ha llegado, son los llamados "Artículos de paso" que nacen porque, ante la enormidad de los artículos se acaba borrando o no viendose la portada del espacio; por lo que hay que poner artículos diminutos para que no suceda (en este caso con sólo el título), siento la molestia pero es mejor para todos en este caso, ¡así que disfrutad de los nuevos artículos que me han dado un enorme trabajo!   

 

 Argumento

• Ramiro "Miro" Pereira Ríos (Ernesto Chao). Dono do Bar Suízo, un tipo moi especial, home de poucas luces, avarento, lacazán, non moi limpo, rosmón, zoupón... aínda que ten o seu pequeno corazón. Atende aos clientes de mala maneira, cociña empanadas de cascas de cacahuete, café sen café (con tonas de patacas), bocadillos con fotocopia de xamón (iso si, fotocopias de cor) e outras 'especialidades culinarias'. Pasa o tempo facendo encrucillados, coleccionando cromos, xogando á petanca... e tamén lle gusta ir de caza e de pesca. En ningún destes pasatempos destaca, precisamente, polo seu bo facer. Entre as súas expresíons habituais, a máis popular é: "¡Me cagho no mundo!".
  • Primeira aparición: Episodio 001 (1995)
  • Última aparición: Episodio 261 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Balbina Santos (Mabel Rivera). É a muller de Miro, con quen ten dous fillos: Rosalía e Migueliño. Unha cociñeira exemplar, que non se fía do seu home e, sobre todo, do seu irmán Antón. Farta da vida que levaba, marcha para Baiona a montar un negocio de hostelería para iates xunto coa súa filla, deixándolle a súa parte do bar á súa prima Olimpia.
  • Primeira aparición: Episodio 001 (1995).
  • Última aparición: Episodio 210 (200_).

• Antón Santos (Antonio Durán "Morris"). É o irmán de Balbina. É un egoísta e avarento empregado da Caixa de Aforros (despois chamada Banco Moderno Universal), que sempre pensa en zafarse do traballo e en comer e tomar cervexas de balde no bar da súa irmá. Contínuamente argalla plans xunto co seu cuñado, aínda que saiba que este non é moi listo, para ir de caza, gañar cartos ou traballar aínda menos do pouco que traballa. É bastante mullereiro, pero para el importan máis os cartos e a comida, tendo unha especial predilección polas nécoras. Ten amigos dos que se hai que fiar tan pouco ou menos ca del mesmo.
  • Primeira aparición: (1995).
  • Última aparición: Episodio 261 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Rosalía Pereira Santos (Eva Fernández). É a filla de Miro e Balbina. É una moza estudosa, que chega a ser profesora. Tamén bota algunha man no bar cando fai falla.
  • Primeira aparción: Episodio 001 (1995).
  • Última aparición: Episodio "Un ano despois" (2000).

• Miguel "Migueliño" Pereira Santos (Braulio Veiga). É o fillo de Miro e Balbina. Ten carácter ecoloxista, aínda que parece que herdou, en menor medida, a afección de seu pai e seu tío polos cartos.
  • Primeira aparción: Episodio 001 (1995).
  • Última aparición: (199_)

• Carmen Ríos, "a señora Carme" (Fely Manzano). É a nai de Miro. Fai unhas empanadas moi recoñecidas. Habitual das actividades levadas a cabo polo club de xubilados. Ao primeiro vive na casa dos Pereira, pero despois vive na casa da aldea, transformada na Casa de turismo Pereira. Cultiva a horta e cría animais.
  • Primeira aparción: Episodio 001 (1995).
  • Última aparición: (200_).

• Paspallás (Serxio Pazos). É o repartidor que lle leva as bebidas ao bar... e tamén as facturas que Miro nunca lle paga. Adoita facer unha pausa no reparto para xogar ao "Chinchimoni" con Miro e Antón. Quere conquistar a Mónica, aínda que non ten moito éxito con ela.
  • Primeira aparición: (1995).
  • Última aparición: (200_).

• Charo (María Bouzas) É veciña dos Barreiro, amiga de Balbina e compañeira sentimental de Antón, con quen ten moita paciencia, pero con quen adoita perder os nervios. Ofrécenlle un bo emprego Bruselas, onde ten uns familiares, e tras a negativa de Antón a casar con ela, decide aceptar a oferta. Antón múdase a vivir no seu piso, no que xa pasaba moito tempo cando vivía ela nel.
  • Primeira aparción: (199_).
  • Última aparición: (200_).

• Pedro Barreiro (Xosé Manuel Olveira "Pico"). Viúvo e avogado de profesión. Amante de pasatempos relaxados, rifa a miúdo cos seus fillos, Paula e Roi. Espera que súa filla sente a cabeza e se esqueza do seu soño de ser actriz. De novo foi un rockeiro coñecido co nome de "Perico Pelanas". É veciño de Charo (despois de Antón).
  • Primeira aparción: Episodio "Un ano despois" (2000).
  • Última aparición: Episodio 261 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Paula Barreiro #1 (Cristina Castaño). É a filla de Pedro Barreiro e irmá de Roi, quere ser actriz, pero estuda económicas.
  • Primeira aparción: Episodio "Un ano despois" (2000).
  • Última aparición: (2001).

• Paula Barreiro #2 (María Castro Jato). É a filla de Pedro Barreiro e irmá de Roi, quere ser actriz, pero estuda económicas.
  • Primeira aparción: (2001).
  • Última aparición: Episodio 261 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Roi Barreiro (Guillermo Carbajo). É o fillo de Pedro Barreiro e irmán de Paula.
  • Primeira aparción: Episodio "Un ano despois" (2000).
  • Última aparición: Episodio 261 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Mónica (Mónica García). É a nova camareira do bar. Habitualmente é primeira en desconfiar das intencións de Miro e Antón. Asiste a clases de informática.
  • Primeira aparción: Episodio "Un ano despois" (2000).
  • Última aparición: Episodio 261 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Don Nicanor (Manuel Millán). É o cura párroco, amante das empanadas de dona Carme. Aínda que ten colaborado con obras sociais, o máis habitual é que pida cartos que para a igrexa ou para Santa Rita. Crente convencido... ou case.
  • Primeira aparción: (199_)
  • Última aparición: Episodio 261 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Tuto (Josito Porto). É dependente do quiosco que está en fronte do bar Suízo, trala marcha do seu anterior quiosqueiro. A miúdo sofre os males de ser atendido por Miro, coma o bocadillo de xamón sen xamón.
  • Primeira aparción: Episodio "Un ano despois" (2000).
  • Última aparición: Episodio 261 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Olimpia (Susana Dans). É prima de Balbina e Antón. Administradora do bar despois da marcha de Balbina, quen lle deixou a súa parte do bar, para desgraza de Miro.
  • Primeira aparción: Episodio 212 "Chega a prima Olimpia" (2004).
  • Última aparición: Episodio 261 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Mariana (Mariana Carballal). Farmacéutica de profesión, é amiga de Balbina.
  • Primeira aparción: (200_)
  • Última aparición: Episodio 161 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Raqueliña (Mariña Sampedro). É sobriña do padre Nicanor quen se ten que facer cargo dela, pero pasa a vivir na casa dos Pereira, con Miro e Olimpia, para ter un fogar máis estable.
  • Primeira aparción: Episodio 214? "Decoración con estilo" (2004).
  • Última aparición: Episodio 261 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Gutiérrez (Evaristo Calvo). É o presidente da Caixa de Aforros, que despois pasa a ser o Banco Moderno Universal, onde traballa Antón.
  • Primeira aparción: Episodio "Un ano despois" (2000).
  • Última aparición: Episodio 161 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Garda Avelino (Avelino González). É un garda da Policía Municipal que fai a rolda polo barrio.
  • Primeira aparción: (199_).
  • Última aparición: (200_).

• Etiliano (Tuto Vázquez). É un cliente alcólico do bar "Suízo".
  • Primeira aparción: (199_).
  • Última aparición:

• Tomás Vilariño (Santi Prego). É un escritor que para ocasionalmente no bar Suízo, onde lle ten asinado a varios lectores exemplares de novelas súas.
  • Primeira aparción: (199_).
  • Última aparición: (199_).

• Peláez (Alfonso Agra), é compañeiro de Antón na Caixa de Aforros (despois Banco Moderno Universal) e, xunto con el, subordinado do señor Gutiérrez.
  • Primeira aparción: Episodio "Un ano despois" (2000).
  • Última aparición: Episodio 161 "Moitas grazas a todos" (2006).

• Alcalde (Miguel Pernas).
  • Primeira aparción:
  • Última aparición:

• Alcalde (Manuel Botana).
  • Primeira aparción:
  • Última aparición: (2006).

• Fran (Fernando Dacosta). É o noivo de Rosalía, coa que acaba casando. É pediatra.
  • Primeira aparción: (199_).
  • Última aparición: (199_).

• Pepiño (Esteban Yáñez). É amigo de Migueliño. Adoita verse pedindo un donativo para a A.R.S.I., a Asociación de Rapaces con Suspensos Inxustos.
  • Primeira aparción: (199_).
  • Última aparición:

• Henrique (Enrique Rivadulla). É cliente habitual do bar Suízo, pese a sufrir decote ser atendido por Miro (quen se dirixe a el chamándoo "King Kong"), polo que adoita saír do bar anoxado, sendo un dos moitos clentes que sae do bar tras dicir: "¡Isto é un escándalo, Pereira!".
  • Primeira aparción: (199_).
  • Última aparición: (200_).

• Campos. É o dependente do quiosco Campos, que está en fronte do bar "Suízo", do que é cliente habitual. Despois o quiosco pasa a ser levado por Tuto.
  • Primeira aparción: (1995).
  • Última aparición: (199_).

• "Microbio". É unha cativa que adoita visitar o bar Suízo. Miro sempre se dirixe a ela chamándoa "microbio", ao que ela lle responde: "Eu non son un microbio".
  • Primeira aparción: (199_).
  • Última aparición: (199_).

• Paula. É unha amiga de Migueliño e Pepiño. É morena e leva lentes. Non se debe confundir con Paula Barreiro, coa que nunca coincidiu.
  • Primeira aparción: (199_).
  • Última aparición: (199_).

• Carteiro Dans (Juanillo Esteban). É un carteiro habitual da zona.
  • Primeira aparción: (2001).
  • Última aparición: (2002).

• Don Ramiro Pereira Fontes (Ernesto Chao). É o finado home da señora Carme (ou Carmiña, como lle chamaba el) e pai de Miro, quen se lle asemella moitísimo. O seu fantasma mora na casa da aldea.
  • Primeira aparción: (200_).
  • Última aparición: (200_).

• Tía Herminia. É unha tía de Miro da que se fala en ocasións. Miro adoita poñer a delicada saúde desta muller como escusa para ausentarse da casa. É un personaxe que só se menciona, pero nunca se viu na pantalla.

• Xulio Abonjo
• Rosa Álvarez como Georgia Armario/ (...)
• Manuel Areoso como Olimpio (Episodio 082: "A intoxicación").
• Juanín Ares Gondell
• Xosé Lois Bernal "Farruco"
• Carlos Blanco
• Isabel Blanco
• Uxía Blanco
• Matilde Blanco
• Miguel Borines Fernández
• Camila Bossa
• Lino Braxe
• César Cambeiro
• Paco Campos
• Monti Castiñeiras
• Nacho Castaño como Repartidor MRW (Episodio: "Ideas peregrinas").
• Merce Castro
• Blanca Cendán
• Alberto Comesaña
• Xosé Manuel Conde
• Belén Constenla
• Dami Contreras
• Alberto Cunha (Episodio 235).
• Xabier Deive
• Ronaldo Delgado
• Donato como Donato.
• Óscar Durán
• José Ángel Egido
• Fernando Epelde como ¿Telesforo? (Episodio: "Ideas peregrinas").
• Xavier Estévez
• Víctor Fábregas como Tucho (Episodio 211: "Miro e Antón fan negocios cos Tonechos").
• Margarita Fernández
• Nekane Fernández
• Myriam Gallego
• Jouse García
• Xosé Ramón Gayoso
• César "Goldi"
• Luma Gómez
• Tacho González
• Sancho Gracia
• Ana Kiro
• Tucho Lagares
• Daniel Lago Barreiro como Ramón "Moncho" (Episodio 238: "Crema rexuvenecedora")
• Xulio Lago
• Roberto Leal
• Paco Lodeiro
• Miro Magariños
• Beatriz Manjón
• Manuel Manquiña
• Luísa Merelas
• Rebeca Montero
• Vicente Montoto
• Víctor Mosqueira
• Fernando Morán
• Iolanda Muíños
• Marcos Orsi como Luís.
• Cristina Pato
• Santiago Pemán como Santiago Pemán.
• Pepe Penabade
• Xosé Manuel Piñeiro como axente de policía.
• Toñito de Poi
• Manuel Pombal como Rodolfo Aguinaga/ Vendedor (Episodio 211: "Miro e Antón fan negocios cos Tonechos").
• Ana Puente
• Salvador del Río como Rodrigo/ (...).
• Rubén Ríos
• Pablo Rodríguez
• Fernando Romay como Pepe Pippen "O rei das cestas".
• Olaia Salgado
• Toni Salgado
• Mara Sánchez como (...)/ (...).
• Carlos Sante (Episodios: "O profesional do ano" e "Buscar na enciclopedia").
• Loli Santos
• Elena Seijo
• Carmen Sotelo
• Vicente de Souza
• Pepo Suevos
• Tatán
• O mago Teto
• Luis Tosar
• Gonzalo Uriarte
• Antonio de Valdivielso
• Patricia Vázquez
• Paula Vázquez
• Luisa Veira
• Concha Velasco como Concha Velasco.
• Don Vila como Don Vila.
• Roberto Vilar como (...)/ Tonecho (Epiosdio 211: "Miro e Antón fan negocios cos Tonechos").
• Luis Zahera
• Sergio Zerraeta

• Nunha gala especial do programa "Xabarín Club" (TVG), presentada por Antonio Durán "Morris" e por Silvia Superstar, o Inspector Tomé foi cara a rúa do bar suízo, onde falou co quiosqueiro Campos, con Migueliño e Pepiño, con Miro... E, tal vez, con Balbina, Rosalía, a avoa Carme, e Paspallás. Antón non aparecía nesta reportaxe entre os personaxes, posiblemente, por ser Antonio Durán "Morris" (o actor que o interpreta) un dos presentadores da gala.

• Nun programa especial do coñecido "Supermartes", concurso da TVG presentado por Xosé Manuel Piñeiro, concursaron personaxes de "Pratos combinados" contra personaxes de "A familia Pita", as dúas series de ficción galegas do momento. De "Pratos combinados" estaban Miro e Antón. E de "A familia Pita" estaban María Pita Elina Luaces, Manuel (Manuel Millán) e Lola María Bouzas, os dous últimos actores, pasarían anos despois a formar parte do reparto de "Pratos combinados". Había algún personaxe máis, polo menos, outro por parte de "Pratos combinados", que podería ser a señora Carme. O programa emitiuse o 24 de decembro de 1996.

• Na serie "Pequeno Hotel" era habitual contar con rostros coñecidos, incluíndo personaxes doutras series da TVG. De "Pratos combinados" interviñeron: Ernesto Chao, Antonio Durán "Morris" e Serxio Pazos.

• Hai un episodio especial no que se cruzan as dúas series de ficción galegas que se emitían neses momentos: "Mareas vivas" e "Pratos combinados". O especial foi emitido, posiblemente, un 24 de decembro de 1998.

• Miro e Antón protagonizaron unha campaña publicitaria para a empresa "Cociñas Carballo", aparecendo en dúas variantes do anuncio televisivo desa campaña.

• Miro e Antón protagonizaron un anuncio televisivo ambientado o bar "Suízo" para promocionar a introdución do Euro. O anuncio foi emitido nos intermedios de varios episodios dunha temporada da serie.

• Miro Pereira protagonizou un anuncio televisivo sobre un evento de pesca.

• Miro Pereira é de Ribadavia, terra tamén de Ernesto Chao.

• Segundo un episodio dunha das primeiras temporadas, o programa de televisión favorito de Miro é "Os Picapedra". Anos despois, no episodio "Ideas peregrinas" Miro pídelle permiso a Antón para quedar no piso de Charo para ver "Os Picapedra".

• Paspallás fixo a mili en Ferrol, segundo di el mesmo nun episodio.

• Desde o episodio "Un ano despois", vemos a Tuto como dependente do quiosco que está fronte ao bar Suízo, ocupando o posto no que durante anos estivo Campos. Pero non foi ata bastante tempo despois, cando o letreiro "Kiosko Campos" fose cambiado polo de "Quiosco Tuto".

• Os personaxes da serie manexando billetes de Euro antes de que esa moeda fose posta en circulación na vida real.

• Ernesto Chao á parte de interpretar a Miro Pereira na serie, interpretou outros papeis en varios episodios: O fantasma de don Ramiro (pai de Miro) en dous episodios, o presidente dunha república no episodio "Un asunto de estado", e varios personaxes (entre eles, un carteiro e un cliente do bar) no episodio "Un millón de Pereiras" que daban pé a ser confundidos con Miro.

• Antonio Durán "Morris" interpretou a un cliente do bar "Suízo", ao que Miro confundía con Antón no episodio, "Un millón de Pereiras".

• Serxio Pazos interpretou ao fillo do Demo, que se lle aparecía a miro co rostro de Paspallás, nun episodio.

• Desde os primeiros episodios, a sintonías de cabeceira e de peche da serie eran versións musicais da canción "Cerca del río". A partir do episodio 212, cambiouse a cabeceira por un tema creado para a serie, cantado por Alberto Cunha (que interpretou un peronaxe no episodio 235 da serie), a sintonía de peche tamén se cambiou por unha versión instrumental do novo tema.

• Varios actores do reparto habitual da serie xa interviñeran anteriormente con outros papeis: Josito Porto, Manuel Millán como Ricardiño, Mónica García, Xosé Manuel Olveira "Pico".

• Personalidades mencionadas na serie: Pedro Almodóvar, Karlos Arguiñano, Bigote Arrocet, Antonio Banderas, Penélope Cruz, Albert Einstein, Xosé Ramón Gayoso, Melanie Griffith, Pablo Picasso, Julia Roberts, Ronaldo, Spice Girls...

• Personaxes de ficción mencionados na serie: o pato Lucas, os Picapedra, Piolín, Shin Chan...

• En Beade (Vigo) abriuse no ano ¿2005? unha cafetería chamada "A casa de Miro Pereira", na que se expoñían fotografías dedicadas do reparto da serie neses momentos (Ernesto Chao, Antonio Durán "Morris", Xosé Manuel Oliveira "Pico", Mónica García...), fotografías dos decorados ou mesmo obxectos aparecidos na serie. Era habitual que se programasen actuacións (Miguel Lago, Pepo Suevos...). Entre decembro de 2006 e xaneiro de 2007 a cafetería traspasouse, cambiando de nome e de decorado.

• Mabel Rivera deixou a serie tralo éxito colleitado polo filme Mar adentro, de Alejandro Amenábar, baseado na vida e morte Ramón Sampedro. A historia de Ramón Sampedro xa fora reflectida anteriormente noutra película, Condenado a vivir, protagonizada por Ernesto Chao no papel de Sampedro.

• Nun programa do concurso "Supermartes" (TVG), o actor Guillermo Montesinos falou dun proxecto no que ía traballar: Unha versión de "Pratos combinados" en castelán rodada para unha canle de televisión de España (Antena 3, posiblemente). ¿Sería unha broma?

• Na serie "Aquí no hay quien viva" (Antena 3) participaron en varios episodios Ernesto Chao e Manuel Millán. Chao interpretou a un reitor de universidade chamado Ramiro e Millán xa interpretara ao Padre Miguel, un cura de aspecto e carácter semellantes aos do Padre Nicanor.

 

      E seguimos dando datos atopados en internet; que como vedes, máis que aportar máis información o único que fan e repétila unha e outra vez. Tamén poderedes apreciar o intento do esforzado autor do artículo de Pratos combinados da Wikipedia intentar facer unha guía dos cápitulos da serie, tarefa case imposible (por non dicir imposible) pola escasísima información que hai distribuída e a gran cantidade que existe.

     E tranquilos; o final de todo xa chegan as miñas opinións e os meus comentarios a serie; non teño tanta cara como para non poñer nada propio.

 

Pratos Combinados (T1) Año 1995 Género Serie_de_TV Formato Color Duración 25 Director Xosé Cermeño, Ernesto Chao Guión Xosé Cermeño, Ernesto Chao, Chema Fernandez Música Nani Garcia Producción Compostela Editorial, Suso Suárez Distribuidora CRTVG Reparto Ernestos Chao (Milo Pereira), Mabel Rivera (Balbina Santos), Eva Fernández (Rosalia Pereira), Braulio Veiga (Migueliño Pereira), Señora Carmé (Feli Manzano), Antonio Durán "Morris"(Antón Santos), Serxio Pazos (Paspalhás), Manuel Millan (Pai Nicanor), Xosé Manuel Olveira ’Pico’(Pedro Barreiro), Cristina Castaño (Paula Barreiro), María Bouzas (Charo), Fernando Dacosta (Fran), Josiño Porto (Tuto), Olimpia (Susana Dans)

Sinopsis

La serie narra las aventuras y desventuras de la familia Pereira, que regresada de la inmigración monta una clásica taberna galega "O Bar Suizo". El cabeza de familia, Milo Pereira, es el ser más despistado, estúpido, tacaño, borde y mal educado (sobretodo con los clientes) que uno se puede imaginar. Lo que trae no pocos problemas a su abnegada y trabajadora esposa. Para terminar de redondear la situación Miro es un ser completamente crédulo que no pierde la menor oportunidad de conseguir dinero fácil. Y cuando se junta con Antón, su cuñado, un contable que siempre está inventado "grandes negocios" puede pasar cualquier cosa. Los habituales del Bar Suizo, sus familiares y amigos, siempre terminan envueltos en alguno de los disparatados planes de la pareja de lampantines. A Televisión de Galicia estreou o primeiro de decembro de 1995 a produción Pratos Combinados, todo un acontecemento na historia desta canle, xa que é a primeira comedia de situación desenvolvida integramente por profesionais da terra, onde os protagonistas son, na súa totalidade, actores e actrices galegos. Esta comedia, que inicialmente constaba de trece capítulos de 25 minutos, retrata a vida cotiá da familia Pereira.

  

Capitulos	261
Duración	60 min.
Ano	1995
Nacionalidade	Galicia (España)
Dirección	Chema Fernández
Realización	Chema Fernández
Produción	TVG / Grupo Correo Gallego
Guión
Reparto	Miro Pereira (Ernesto Chao), Antón Santos (Antón Durán “Morris”), Olimpia (Susana Dans), Pedro Barreiro (Xosé Manuel Olveira “Pico”), Paula Barreiro (María Castro), Roi Barreiro (Guillermo Carbajo), Mónica (Mónica García), o padre Nicanor (Manuel Millán), a avoa Carmen (Feli Manzano), Paspallás (Serxio Pazos), Tuto, o quiosqueiro (Josito Porto), Mariana, a farmacéutica (Mariana Carballal), Raqueliña (Mariña Sampedro), Gutiérrez, director da Caixa (Evaristo Calvo), Peláez, empregado da Caixa (Afonso Agra)

 

• 001.
  • Data de estrea: 1 de decembro de 1995

• 082. "A intoxicación"
  • Data de estrea: 199_

• ___. "Un ano despois"
  • Data de estrea: 2000

• 144. "Avenida Señor Pereira"

• 167. "Por San Pantaleón, o cura corta o xamón"

• 169. "Música en directo"

• 170. "Todos cantan panxoliñas"

• 173. "Facer o parrulo"

• 174. "Alimentos de toda confianza"

• 175. "O hipnotizador"

• 176. "O avogado das silveiras"

• 177. "O título de propiedade"

• 178. "O actor revelación"

• 179. "Vitaminas concentradas"

• 180. "Unha vida nas misións"

• 181. "Miro Pereira necesita relax"

• 182. "O vendedor de coches usados"

• 183. "O novo párroco"

• 184. "Reserva especial"

• 185. "Peixe fresco"

• 186. "Miro e Antón e o santo patrón"

• 187. "O carteiro chama cando pode"

• 18?. "O vello Pereira ataca de novo"

• 18?. "Especies protexidas"

• 198? "O restaurador"
  • Data de estrea: 200_

• 200. "Os versos de Pereira"
  • Data de estrea: 25 de xullo de 200_

• 201? "A silueta perfecta"

• 202? "Un par de boas pezas"

• 203? "Falando con Paula"

• 204? "Pereira está feito un mozo"

• 205? "O Salmonete de Ouro"

• 211. "Miro e Antón fan negocios cos Tonechos"

• 212. "Chega a prima Olimpia"

• 213. "O monstro da aldea"

• 215. "Decoración con estilo"

• 216. "O Banco Moderno busca directivos"

• 217. "Elvis vive e cultiva tomates"

• 219. "O negocio de don Nicanor"

• 220. "Un aire fresquísimo"

• 221. "A moeda de ouro"

• 224. "A solución definitiva para as multas"

• 230. "A ovella celta"

• 232. "O Cobrador da Gaita"

• 233. "Especialistas en caixas fortes"
  • Data de estrea: 13 de abril de 2005

• 234. "Asasinato na aldea"
  • Data de estrea: 20 de abril de 2005

• 236. "Milagres e outros fenómenos inexplicables"

• 237. "O fútbol éche así"

• 238. "Crema rexuvenecedora"

• 239. "O novo oficio de Nicanor"

• 240. "O profesor de Raquel"

• 241. "O golpe definitivo"

• 242.

• 243. "Antón Santos, felizmente casado"

• 244. "O pozo dos milagres"

• 245. "Unha sorpresa para Olimpia"

• 246. "Miro e Antón ao galope"

• 248. "O profesional do ano"

• 250. "Debaixo das baldosas hai de todo"

• 260. "Buscar na enciclopedia"
  • Data de estrea: 17 de maio de 2006

• 261. "Moitas grazas a todos"
  • Data de estrea: 24 de maio de 2006

• ___. "A mellor lotería é ter saúde"

• ___. "Alarma social"

• ___. "Cartas de amor"
  • Data de estrea: 199_

• ___. "Cerrado por defunción"

• ___. "Clientes moi famosos"

• ___. "Flamenco no bar Suízo"

• ___. "Grandes cacerías"

• ___. "Grandes esperanzas"

• 19_. "Ideas peregrinas"
  • Data de estrea: 200_

• ___. "Nacidos para ser artistas"

• ___. Nadal con moita maxia"

• ___. "Noite de rock"

• ___. "O ladrón de extintores"

• • Data de estrea: 15 de febreiro de 2006

• ___. "O triunfo dos homes decididos"

• ___. "Peixe fresco"

• ___. "Pura psicoloxía"

• 2__. "Queridos Reis Magos"
  • Data de estrea: 5 de xaneiro de 2005

• ___. "Revistas do corazón"

• ___. "Secuestrado!"

• 19_. "Un asunto de estado"
  • Data de estrea: 200_

• 1__. "Un millón de Pereiras"
  • Data de estrea: 200_

• ___. "Unha Noite de Rock"

• ___. "Xubilación anticipada"

 

     Ben, despóis de tanta reinvindicación acerca da calidade da serie e do maltrato a que é sometida tanto a través da canle a que lle proporcionou tantos éxitos (agora que o penso, quizáis todo isto teña máis que ver con política que con outra cousa; xa que o fin o cabo, e a pesar de que a serie non tiña nada que ver coa política pois a sua temática non podía ser máis frivola; era un resto -de feito un dos seus maiores éxitos- da televisión anterior, que o novo goberno ben rápido se encargou de que o seu rumbo cambiara radicalmente) creo que xa é hora de falar da serie en sí e dar opinións; pero non sen antes adiantar, como sempre fago, a historia de como a coñecín e de como pasou a formar parte da miña vida, e agora tamén deste espacio.

     Pratos combinados é ante todo unha serie cunha longuísima existencia, tanta, que puido convertir en adeptos a persoas de xeracións moi diferentes en momentos iualmente diferentes; así eu coñecín nenos que creceron vendo a Miro Pereira, que seguiron vendono de adolescentes e que viron o final da serie de adultos (e todo isto noutras fases da vida); por tanto e innegable que esta serie exerceu unha forte influencia non nunha soa xeración, senon en moitas, porque e imposible que haxa un só galego que non vera o menos un capítulo dista inolvidable serie; foi así algo máis que unha simple comedia que gustou e triunfou, foi unha parte moi importante da vida de moitas persoas as que acompañou durante moito tempo e que crían (inxenuamente; aínda que eu tamén me incluo dentro dese grupo) que nunca ia acabar e que sempre estaría ahí (o menos que morrera Ernesto Chao -Miro- e algúns incluso dicían que non e a primeira vez que desaparece un persoaxe principal e que incluso sen Chao a serie podería seguir funcionando); eu mesmo, na etapa na que vivín en Galicia denomineina "a serie eterna" porque no caso de que algún día a TVG chegara a desaparecer, Pratos combinados estaría entre as últimas emisións.

     Por desgracia despertounos dese soño repentinamente o de que a serie desaparecera sen aviso da programación (polo que souben, polo visto os actores e os creadores acordaron entre todos, cansos de tantos anos de Pratos, rematar con unha serie que de por sí parecía que non remataría nunca) a pesar de que sí houbo un capítulo final; da serie entón non quedaron nin as repeticións que chegaban a madrugada; e a única forma de vela na actualidade é, como xa dixen, en internet. E iso e todo o que queda dunha serie que marcou historia, dunha serie que acompañou unha boa parte das vidas de moitas persoas e que cheaba as vidas e todas as noites dos mercores de tantos galegos; persoalmente, é un dos meus mellores recordos da étapa na que vivín en Galicia e que nunca olvidarei; en calquera caso, sempre me quedará a televisión por internet (na que como só hay producción propia, pois poñen outras moitas series maravillosas que por audiencia non deron resultado).

 

 

     Como xa vichedes, intentar recolleitar todos e cada un dos capítulos desta serie é case imposible, e por tanto non pretendamos nin tan sequera intentar dividila en temporadas; non obstante, eu xa fai tempo que fun vendo que a serie se dividía nunhas etapas bastante claras; aquí vai pois a miña esquematización da serie:

 

-1ª: etapa de nacemento: a serie aparece por primeira vez e se vai planteando o argumento do dono do bar desastroso e os demáis persoaxes (e visto con perspectiva e incrible o novos que eran os actores; ¡o pelo de Chao aínda ten cor!); ademáis ten comezo e final (probablemente porque era só unha temporada ou moi poucas como máximo, por se o experimento -non olvidemos que foi a primeira serie da TVG- non salía ben). Esta etapa goza dunha orixinalidade e frescura que nunca se volverá a repetir, xa que, aínda que as manganchas de Antón, aínda que teñen gran importancia non o ocupan todo como si pasaría posteriormente, realmente, todos os capítulos son bastante diferentes, orixináis e nada repetitivos. 

     Tamen ten persoaxes que nunca ou case nunca se volverán a recuperar, como o caso dos fillos (Rosalía si que reaparecerá nun capítulo das seguintes etapas), o mozo, e algúns clientes moi importantes nesa primeira etapa (aínda que algún se recuperara como é o caso de Enrique). Tamén hay que destacar o enorme protagonismo da señora Carme por traballar na cociña e que logo prácticamente non ten importancia nas etapas posteriores; que Antón é un Don Xoan e que Paspapallas (Serxio Pazos) é un personaxe fixísimo e inalienable da serie (máis adiante será un persoaxe honorífico; quizáis polo seu traballo en CQC)

     Esta etapa culminará co aparente fin da serie, cando Rosalía casa, Migueliño marcha a converterse nunha estrela do baloncesto (tema do que nunca máis se soubo; o que un dos maiores errores da serie, pois todo persoaxe que sae dela automáticamente é como se os demáis persoaxes o olvidasen pra sempre) e a familia Pereira o completo, especialmente Balbina, deciden realizar o seu soño de crear unha casa rural na antiga casa dos pais de Miro; a causa disto, o bar Suizo pecha pra sempre e supostamente deciden venderlo. É por tanto un final enormemente triste e pouco adecuado pra unha serie cómica; por sorte, non foi realmente o final da serie. 

 

-2ª: a etapa de resurrección: despóis dun final clarísimo, de repente, isto se esquece totalmente e o bar volve a abrir como se non pasara nada (nunca hai conexión entre acontecementos pasados, é o que librou a serie de ter un argumento de fondo e por tanto achegarse o culebrón, pero tamén impediulle alcanzar complexidade e acabou por ter moitos cabos soltos), aínda que para sorpresa de todos, se mantén a idea da casa rural, na que quedará a señora Carme, de modo que se antes tiña moito protagonismo, agora pasa a ser unha secundaria coa única utilidade de ter sempre problemas na casa rural que acabarán solucionando os castigados Miro e Antón.

      Pero ista nova étapa caracterízase sobre todo pola aparición de novos persoaxes e a desaparición dos da anterior étapa (agúns como Charo no só se manterán, senon que serán fixos dende este momento); así, os antes clientes habtuais do bar desaparecen; e a cambio aparecen Tuto o kioskeiro (aínda que na anterior etapa existía Campos, se ve que houbo un traspaso misterioso do kiosko), o padre Nicanor (que encarnaran varios actores, e había tamen outros sacerdotes que desaparecen) que Manuel Millán encarna de forma definitiva e que comeza a ter unha personalidade propia); Mónica a camareira (que aparece para axudar a Balbina agora que a señora Carme xa non está e que sempre rexeitará a Paspallás, dando como resultado unha relacion totalmente inmovil que non progresará dende o primeiro ata o último episodio) e por último o avogado Pedro e a súa familia.

      Pero o certo é que a aparición de novos persoaxes en Pratos en liñas xeráis desgraciadamente nunca aportou nada novo a serie (tal vez polo estatismo desta, sen dúbida é un exemplo perfecto do dito "se algo funciona non o cambies") pois cada vez máis todo se centra nas manganchas de Miro e Antón, e os demáis so xiran arredor delas sen outra cousa mellor. Incluso cando parecen querer potenciar esa relación entre Mónica e Paspallás, cando parecen querer enfatizar esas loitas que ten Paula coa sua familia para ser actriz, que tanto xogo poderían dar, cando se chega o punto de avanzar na historia, deteñense en seco e prefiren deixalo todo como está; de modo que, un persoaxe novo, que sempre aporta aires distintos a unha serie, é totalmente desperdiciado e acaba por converterse na simple comparsa da historia principal centrada nunha mangancha; e este dato é clave para ver a non evolución da serie, é unha das cousas máis importantes e polas que menos se explica o milagre do éxito absoluto de Pratos combinados.

      Tamen comenzarán as contradicción de onde se desenrola a serie, posto que na 1ª etapa sabemos que é en Santiago de Compostela, pero nesta étapa iso parece negarse e só se dí que é un pobo cercano a capital.

 

-3ª: a etapa da nova Paula: como xa comentei normalmente un cambio dos actores non ten gran relevancia nesta serie, pero o certo, e que este si merece certa consideración polo que se vai dicir a continuación. O certo e que esta é unha dos momentos que máis se deben lembrar desta serie, pois normalmente, nunha serie a saída dun persoaxe provoca baixadas de audiencia; neste caso a actriz Cristina Castaño (1ª Paula) decidiu abandonar a serie despóis de traballar nunha obra con Concha Velasco (cousa que saíu na serie) pouco despóis conseguiu un papel na final do coñecido culebrón Al salir de clase (da que moitos lembrarán que del sairon algúns dos nosos actores máis coñecidos na actualidade como Alejo Sauras ou Fran Perea; pero o certo é que Cristina Castaño non tería esa sorte, e acabaría volvendo a Galega para fracasar na serie Cuarto sen ascensor; na actualidade creo que segue na galega) e o certo é que o fixo sen máis, nin sequera se lle deu un final a persoaxe (isto non sei se sería pola precipitación como se fixo), co cal fixose o máis absurdo e o máis impensable que se pode facer nunha serie: cambiouse a unha actriz por outra, sen máis explicación, nin sequera cambiou a persoaxe ou se inventou calquera historia extraordinaria, nada de nada. A nova actriz sería María Castro, que o único que tiña que ver coa anterior e que era peliroxa, porque polo demáis era moito máis gorda e menos atractiva que a anterior (aínda que iso co tempo iría cambiando); con ela se fai un dos primeiros "capítulos de presentación", así chamados porque neles se presenta a un persoaxe novo que ten a sua propia historia e que cobra máis importancia que os propios Miro e Antón, o que se repetiría contadísimas veces como por exemplo con Olimpia ou Raqueliña (irónicamente, cando pouco antes de rematar a serie, Castro comezou a sua carreira en España con outro culebrón de adolescentes, coma a anterior Paula, SMS, na nova cadea La sexta; aínda que ela nunca abandoou a serie).

      Nesta nova etapa sucendense cousas diversas como que pouco despóis de comezar, unha das persoaxes míticas, Charo (a actriz María Bouzas), abandoa a serie paa estar noutra na que sería a protagonista, Terras de Miranda (e que tamén abandoou, na actualidade non parece estar traballando na televisión), este foi o único caso excepcional no que sí se lle faría una despedida a un persoaxe, e para celebralo a base de ben, dedicaronlle a marcha de Charo case 4 capítulos, dende o momento en que recibe a oferta de traballo en Alemaña ata que finalmente, desenganada da posibilidade de avanzar na sua relación con Antón colle o avión e despidese dos seus amigos. Tamén está ben comentar que en realidade moitos actores de Pratos combinados combinaron a sua actuación nesta serie con outros traballos, xa fora noutras series (Mónica García tería un papel importante en Libro aberto) ou Serxio Pazos (que combinaría as suas cada vez menos aparicións na serie, coa sua participación en Caiga quien caiga). 

     Nesta etapa tamen se consolidará totalmente o esquema que ha de seguir sempre a serie (e que podedes ver abaixo). A pesar diso, tamén é unha etapa de certos cambios (non importantes por suposto), como que Paula ou o Padre Nicanor (probablemente por requerimento destes actores) pasan a ter un papel máis protagonista pois participan activamente nas manganchas, sendo castigados tamén o final por isto. Tamén aparece a persoaxe de Mariana, vella amiga de Balbina e farmaceutica, pero como xa dixen, non terá máis relevancia ca de cliente frustrada do bar Suizo, nin sequera ocupará o posto de boa amiga deixado vacante por Charo; e tamen D.Nicanor recibirá unha nova igrexa (o cal non ten ningunha trascendencia nin fai avanzar o argumento, probablemente non lles deixaban seguir grabando na que soían utilizar). Non se utilizou a mesma excusa para o banco no que traballa Antón, que máxicamente e do día pra a mañá e sen máis explicación cambiou non só de emprazamento, forma, logotipo e cores distintivos, senon incluso de nome.

 

-4ª: a etapa de Olimpia: Mabel Rivera, coma outros compañeiros da serie, participa noutros proxectos (tanto Ernesto Chao como Manuel Millán xa aparecerón na serie da competencia Aqui no hay quien viva como rector e sacerdote respectivamente; Morris estivo na premiada Princesas... etc), pero ten máis sorte, e acaba formando parte dunha película que, curiosamente (ironías da vida e da historia), anos antes protagonizaba Ernesto Chao (Miro) noutra producción, esa película é Mar adentro e está dirixida polo autodidacta Amenabar; o resto da historia coñecemola todos: premios, recoñecementos, a alfombra vermella dos Oscars no Kodak theatre de Hollywood... etc; o certo e que a vida de moitos que participaron nesa película cambiou radicalmente (senon recordemos a Belen Rueda; transformada da noite a mañá de actriz de cuestionable talento de serie televisiva en diva dramática do cine español cuxas películas parecen garantía de oscar -como no caso de El orfanato, da que podedes ver a crítica na sección películas-). O caso é que Mabel Rivera tamén decidiu dar un paso adiante e abandoou definitivamente Pratos combinados (actualmente traballa en papeis secundarios; non obstante, estivo en películas importantes a nivel nacional -aínda que non polo boas que foran senon pola trascendencia social que tiveron- como Los fantasmas de Goya ou El orfanato); iso naturalmente provocou un problema importante, porque Balbina era unha parte moi importante nas tramas, era a representación da persoa responsable que controlaba a Miro e que aplicaba o castigo o final, entón se a persoaxe non podía aparecer máis, se tiña que marchar (pois outro recurso como a morte non sería adecuado nesta serie) concretamente a Vilagarcía a abrir un novo bar e ampliar o negocio, ¿quen ía quedar a cargo do bar suizo?, ¿Miro que a penas sabe contar ata tres, e iso sen nombrar as suas "especialidades culinarias"?, ¿Antón que sería capaz de comer todas as existencias do bar sen atender os clientes e de vendelo pra marchar de vacacións tan pronto Gutierrez lle dera envexa con calquera cousa?, ¿Mónica que non ten nin o respeto de Miro?... etc; estaba claro, era necesario inventar un novo persoaxe, e faríase, aparecería por primeira vez a prima Olimpia da que nunca antes tiveramos coñecemento; e como e tradición na serie, a nova persoaxe non tiña nada que ver coa vella físicamente (aínda que podemos agradecer ben que non a cambiaran sen máis como fixeron con Paula, supoño que non optaron por iso pois Mabel Rivera estivo dende o principio da serie).

      Pero o certo é que a chegada desta nova persoaxe non cambiou en absoluto a serie, Olimpia simplemente foi unha nova Balbina que fixo o mesmo papel que fixo a anterior quitando as gracias matrimoniales.

     O final da serie firmase con outro acontecemento mostra de decadencia, a aparición dun novo persoaxe tan innecesario como ridículo, a aparición de Raqueliña (que eu estou convencido de que era parente de alguen da serie, porque senon non son capaz de explicar porque fixeron algo tan absurdo) sobriña do cura e que terá algún que outro capítulo dedicado ademáis do de presentación. O principio da a impresión de que esta nova nena será travesa e daralle outros aires a serie, pero non, nada que ver, a nena acaba por ser un persoaxe nin tan sequera secundario que apenas ten un par de malos encontros con Miro tan escasos de gracia como sobrantes.

      Como xa dixen, a serie remata por acordo dos actores e creadores que deciden dedicarse a outros proxectos.

     

 

      A partir da 2ª etapa e moi especialmente na 3ª, é cando a serie máis se anquilosa con argumentos extremadamente parecidos, que sempre son da mesma forma e que seguen o seguinte esquema:         

-Problema dos persoaxes: un persoaxe xa sea porque necesita contratar un servicio moi caro ou porque ten que facer algo de moito traballo (soe sela señora Carme, que por algunha misteriosa razón sempre ten algo mal na casa da aldea); e mentres tanto Antón ou Miro desexan facer algo para o que non teñen cartos así que deciden facer un plan pra conseguilo.

 

-Mangancha, nesta fase se nos relata como vai ir o "plan perfecto" (que sempre son extremadamente inxeniosos e fantásticos, soen tratarse de enganar a Balbina pra que solte cartos e así levar a cabo o seu proxecto a cabo) e comenza indo ben ata que Balbina os descobre dunha forma sorprendente mentres eles din "Balbina, todo isto ten unha explicación".

 

-Castigo:Miro, Antón e os que colaboraran na mangancha (se é que os houbo) son castigados a arranxar o problema da persoa que tiña o problema; no caso de non habela, acontecemento moi raro, serán condenados a ver como os demáis marchan a un lugar agradable (como unha festa, unha comida... etc) mentres eles quedanse facendose recriminacións e pelexandose, ante a risa dos que contemplan o espectaculo (un final moi moralista, se nos paramos a pensar).

  

      Visto isto, moitos preguntaranse como a serie puido gozar dese enorme éxito; pois o certo é que era porque os que vían Pratos combinados non vían a serie polo argumento ou o enganchados que estiveran os amoríos duns persoaxes (cousa imposible porque nin tan sequera os había); o certo é que a xente vía Pratos combinados pola mesma razón pola que a xente ve as películas dos hermanos Marx, non polo argumento, dende logo, senon polos chistes e as gracias en xeral, e porque che permitía ver algo que xa sabías a perfección como ía ser, non dubidabas se o capítulo che ía gustar, porque xa te facías unha idea de como era e de que clase de humor se usaría, pero aínda así, sempre te sorprendían con novos chistes e con situacións estrafalarias e divertidas. 

 

 

Curiosidades e fallos da serie  

-Miro e Balbina como matrimonio que son, teñen unha conta conxunta, entón, en vez de argallar tanto, ¿porque non sacan os cartos directamente e moito máis sabendo que Antón traballa na caixa?

-¿A que clase de curso de informática vai Mónica? cos anos que leva indo (contando todas as temporadas da serie) xa podería facer a carreira de informática duas veces, a tese, o doutorado e incluso lle sobraría tempo pra un ou dous masters

-¿Quen fai o traballo de Antón na oficina? porque sabendo que él apenas pasa, entón ese banco tería que ser un caso de ineficiencia absoluta.

-¿Como é posible que o señor Gutierrez non se dea conta de que Antón sempre chega tarde e non fai o seu traballo cando pasa o día na sala de xuntas, lugar que está xusto diante do despacho de Antón?

-¿Porque Paula ten un capricho novo en cada capítulo?, ¿porque merca marcas tan raras (como un bolso de Zampatuchi)? ¿e porque valen sempre 300 ou 400 euros?

-¿Porque na serie só existen os números redondos? (na conta do bar sempre hay 3000 ou 5000 euros pero nunca xamáis 3120 ou 5467 euros)

-¿Porque Tuto sempre ten unha revista que casualmente vai co tema da conversación (xa pode ser de iates ou de ópera) cando ten un kiosko nun pequeno pobo donde non só é improbable que lle cheguen por cuestións de distribuión, senon que nunca as vai vender?

-¿Porque sempre hai que amañar algo na casa rural ou na igrexa, non acabarían antes construíndo outras novas?  

-¿Como se explica que o bar Suizo siga tendo clientes ou estes permiten que Miro os atenda?, que son, ¿masoquistas?

-¿porque Rosalía e Migueliño se empeñan en ignorar os seus pais e viceversa? ou é o que parece, pois prácticamente non volvimos saber deles.

-¿Porque nin Mónica nin Balbina sospeitan nada cando Miro e Antón "van falar a outro sitio máis tranquilo" (co que comezan a sua mangancha)

-¿Como é posible que Paula aprobe un só exame de económicas se nunca a vimos estudar en ningún episodio e sempre ten un capricho distinto do que preocuparse? e ¿porque non escolleu unha carreira máis creativa?

-¿Cales son os gustos musicales de Pedro? porque o principio era un fanático da ópera e da música clásica e de repente pasou a selo dos Beatles

-¿Porque Antón se empeña en gardar as "probas do crime" na sua casa cando sabe que Balbina ten a chave e pode ir en calquera momento?, que quere, ¿que o descobra?

-¿Porque sempre hai nécoras para Antón no bar Suizo incluso fora de temporada?, ¿de donde sacan ese proveedor misterioso e a cambio de que? (o lado escuro de Pratos combinados)

-¿Cantos anos leva vacante o posto de subdirector da caixa ou o que quere ascender Antón? que pasa, ¿que están esperando a que se porte ben pra darllo a él?

 

 

     Como a serie xa rematou, pois xa non se pode facer nada, pero como este é o meu especio, non me vou privar de dici-lo seguinte; o certo é que sempre soñei que a serie acabaría avanzando algo como facía na primeira etapa, pero o ver que non o facía, comecei a imaxinar que cambios e que cousas faría para darlle vitalidade no caso de que eu fora un dos guionistas da serie, istos son, espero que os desfrutedes e xa me diredes se estades dacordo con eles:

-Faría avanzar a relación entre Mónica e Paspallás e que abandonasen esa resistencia a sair xuntos, dese modo podería iniciarse unha relación na que habería as situacións cómicas dunha parella que comeza a saír; outro factor clave podería ser que estiveran continuamente retomando e deixando a relación por enfados absurdos e graciosos; o final acabarían xuntos.

-O contrario do que dixeron algúns guionistas da serie de querer que se centrara especialmente no bar Suizo, eu traería novos escenarios que complementaran o do bar; como por exemplo a vida de Paula na universidade e sobre todo no grupo de teatro e as suas audicións, o cal traería novos persoaxes e aventuras; tamén sería interesante explorar eses mesmos mundos no caso de Roi e do Abogado Pedro (pois do resto xa coñecemos bastante)

-Durante un tempo se rumoreou que se ía traer a serie unha competencia para Antón, unha compañeira tan lista e trepa coma él; isto non se chegou a facer, pero o certo é que sería moi boa idea que se fixera, pois traería esceas moi cómicas de como loitan entre eles pra conseguir o ascenso; e incluso poderíase entrar nunha relación de amor-odio e que acabara por ser a sua parella ideal e sustituír a Charo.

-Potenciaría o papel de Mariana como amiga e confidente de Balbina, convertiríaas en duas cotillas e faríanse conversas moi graciosas sobre as novas barbaridades de Miro.

-Aparición moi frecuente ou incluso reincorporación o elenco de Rosalía o seu marido Fran e Migueliño a serie; os dous primeiros poderían ter situacións graciosas de matrimonio novo e incluso ser liados por Antón; Migueliño pola sua parte debería ser unha persoaxe menos frecuente se seguimos o argumento da serie do triunfo no baloncesto e facer da celebridade local; ou cambialo, que volva o pobo e facerse amigo de Roi e vivir aventuras con él no instituto.

-Algúns capítulos poderían dedicarse a Pedro buscando moza e a aparición de mulleres desastrosas.

     Xa sei o que diredes, que todos estos cambios acabarían con un factor principal na serie: o protagonismo de Miro; pero o certo é que isa é a única maneira de que a serie puidera evolucionar, aínda que tamén vos vou dala razón se me dicides que iso acabaría un pouco co espírito da serie; quen sabe, quizáis os propios guionistas deronse conta diso e por iso nunca se atreveron a chegar máis alá.

 

      Para finalizar xa só me queda recomendala ferventemente (se e que queda alguen que non a vira) incluso a aqueles que non son de Galicia, pois o galego non é un idioma extremadamente difícil e sei de boa tinta que algúns castelanfalantes gustoulles igual a pesar da barreira do idioma. ¿Porque a recomendo? pois porque a pesar do estatismo absoluto do argumento de fondo, o certo é que sempre te sorpenden as situacións absurdas e sempre acabas escachando coa risa cando menos o esperas, porque é puro optimismo e pura ledicia e sobre todo por gozar dun bo intre xa sexa acompañado (algúns consideran que é unha serie familiar porque ris con ela a calqueira idade; mostra diso son todas as xeracións que se engancharon a ela) ou so; e así tamen conservar sempre a ilusión cando vas a Santiago de Compostela que hai un bar chamado Suizo que montaron uns galegis emigrantes dese sitio e que nel poderás atopar, ademáis das sabrosas e coñecidas empanadas, un parvo que non dubidará en servirche o producto estrela: o café sen café. 

 

     Remato xa deixandovos os únicos videos que se poden atopar en internet da serie. Son dos créditos iniciais da serie e nos que se poden apreciar ben as etapas das que vos falei:                       

 

TITULO ORIGINAL	Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street
AÑO	2007
DURACIÓN	117 min.
PAÍS	EEUU
DIRECTOR	Tim Burton
GUIÓN	John Logan (Obra: Stephen Sondheim, Christopher Bond, Hugh Wheeler)
MÚSICA	Stephen Sondheim
FOTOGRAFÍA	Dariusz Wolski
REPARTO	Johnny Depp, Helena Bonham Carter, Sacha Baron Cohen, Alan Rickman, Timothy Spall
PRODUCTORA	DreamWorks Pictures / Warner Bros. Pictures
WEB OFICIAL	http://www.sweeneytoddmovie.com/

2007: 3 nominaciones a los Oscar: Mejor actor (Johnny Depp), dirección artística y vestuario. 2007: 2 Globos de Oro (Mejor película comedia o musical, mejor actor -Johnny Depp-) / Musical. Thriller / SINOPSIS: Basada en un famoso musical de Broadway, narra la historia de Benjamin Barker, también conocido como "Sweeney Todd" (Johnny Depp), un siniestro personaje que tiene una barbería en Londres donde la navaja de afeitar apura demasiado....

 

     Una vez más, el género musical triunfa de forma absoluta e incondicional, a lo que se debe también el hecho de que un diretor con tantos seguidores como Tim Burton se decidiera, una vez más, a enfrentarse a un musical; pero de eso hablaremos luego.

     Lo cierto es que debemos comenzar contando que tal y como dije, publico la crítica ahora que he visto la película completa y después de su estreno en cines (Para entender esto sugiero que consultéis la sección Actualidades en todos los artículos referidos a Sweeney Todd -serán 2 por lo menos- y sobre todo Viviendo en A; donde hay un maravilloso artículo sobre como fui a la premiere de esta película).

     Como siempre, esperaréis que hable del subtítulo como tengo por costumbre, pues se trata de un refrán gallego (aunque algunas personas me lo han discutido) que quiere decir en español "quien a hierro mata a hierro muere"; pero lo cierto es que no os puedo decir más que eso, puesto que desvelaría demasiado acerca de la película, pero sólo os digo que cuando salgáis del cine de ver esta magnífica película extraeréis esa conclusión (bueno, quizás alguno decida seguir el ejemplo del protagonista y acabar con todos los que en algún momento le torturaron, pero eso sería excepcional, juejuejue).

     La verdad es que esta película fue un musical de Broadway (y por tanto, en el paso de las tablas a la pantalla se eliminaron y recortaron canciones, como suele ser la mala costumbre hoy en día, y que supongo que recuperaremos con los extras) de éxito, tal vez sea debido a su originalidad y lo poco común que es encontrar un musical del subgénero del terror, pero viniendo de Tim Burton, es difícil que pudieramos esperar algo que no fuera de ese estilo.   

  

    Pero lo cierto, es que Tim Burton no es en absoluto un novato en el género; pues lo cierto es que ya hizo películas como Pesadilla antes de navidad, La novia cadaver o Charlie y la fábrica de chocolate, las dos primeras de animación, cierto, pero de animación musical; por lo tanto no nos debe sorprender tanto el que el director se decidiera a profundizar aún más en este género del que se está haciendo un director clave y a tener en cuenta como en su momento lo fueron Stanley Donen, Vicente Minelli o Gene Kelly.

    En cuanto a precedentes de este subgénero, personalmente sólo encuentro tres: El fantasma de la ópera, La tienda de los horrores y The rocky horror picture show; todas ellas menos macabras que esta nueva propuesta de Burton, pero en cualquier caso, lo cierto es que es un subgénero muy poco utilizado y que, a pesar de que generalmente el terror no me fascina, siempre es agradable que el musical se salga del habitual drama o comedia para entrar en otros subgéneros (¡umm, cuanto se echa de menos los musicales históricos o fantásticos!).

     En cualquier caso, parece que esta película consolida totalmente el hecho de que el musical está aquí para quedarse, puesto que después del éxito fulgurante de Hairspray, el hecho de que un director de culto se pase a hacer un musical de acción real en el que las canciones tienen una importancia básica (en el caso de Charlie no había tantas) dejando de lado la animación; es muy elocuente.

     Pero hablemos de la película; lo cierto es que el tema es extremadamente original e innovador, aunque todo ello se debe más al hecho de la parte musical que a la historia en sí (cuando la ví, rápidamente me di cuenta de que sino fuera porque es un musical no me habría gustado), que aún así tiene su miga aunque es demasiado macabra para mi gusto (Burton se defendía ante esto diciendo que en la obra también se veía toda esa cantidad de sangre y que saltaba de esa manera; pero el director parece olvidar que en el teatro es inevitable exagerarlo todo puesto que sólo así se puede lograr la espectacularidad y la impresión que causa el directo; por tanto esas enormes cantidades de sangre me parecen sobrantes, irrealistas -algunas partes recordaban a la saga carente de argumento Kill Bill, porque la sangre mana como si fuese una fuente de la granja de San Ildefonso, así que ya advierto a los que esto les resulte desagradable-) y que apenas contribuyen a la película en sí, no obstante, y como algunos ya se estarán asustando, ya les digo que la parte musical compensa ampliamente las partes desagradables, y que llegarán a estar tan atrapados, tan fascinados por la música que acabarán por olvidar la parte macabra (curiosamente la parte más horrible para mi no fueron las degollaciones; sino cuando en el restaurante todos comían y eras consciente de lo que estaban comiendo, ¡me resultaba horrible y asqueroso!).

      Por lo demás, la película cuenta bien la historia (que por cierto está basada en una "historia real" -no existe documentación al respecto, bien podría ser una leyenda urbana de hace siglos- aunque con ciertos cambios, pues en la realidad el asesino era asesino porque sí, no tenía motivos para hacer lo que hizo), todo gracias a una inspiradísima dirección que consigue hacernos ver una vez más lo bien que se desenvuelve Tim Burton en un género del que sólo salen bien unos pocos elegidos, y en el que no valen los trucos de feria, sólo el talento (especialmente en este caso, en el que hay que sostener la tensión dramática con una gran mayoría de canciones lentas) y lo cierto es que no te da tiempo ni a respirar, sólo cuando lleguen los créditos serás consciente de que has estado viendo una obra maestra y empezarás a aplaudir como loco.

       ¿Que decir de los actores? el fetiche de Burton, Johny Deep, que nunca jamás ha sido santo de mi devoción, logra hacer la mejor actuación de toda su carrera en un papel destinado a un gran actor y muy complicado de resultar veraz, pero Deep triunfa totalmente en ello, y lo cierto es que tampoco canta mal. Helena Bonhan Carter (novia del director) probablemente no tuvo grandes dificultades para conseguir el papel, pero eso no le quita en absoluto meritos a esta actriz que en esta película brilla como nunca en su papel de Mrs Lovett, especialmente porque le da un toque de humor a la película que difícilmente habría conseguido con otra interprete (lo cierto es que, a pesar de que como sabéis soy ferviente partidario del cine doblado, en esta ocasión debo decir que la dobladora de la actriz no hizo muy buen trabajo, pues no consigue coger los matices de la actriz, por tanto os recomiendo verla en versión original si podéis), y aunque su voz no es la de una diva de la ópera, lo cierto es que resulta encantadora y muy dulce.

      ¡Y ahora atención fanáticos de Harry Potter!, porque dos personas de su reparto habitual se han colado también en esta película, ellos son Alan Rickman (Snape) en el papel del vil juez (no se porque siempre le dan los papeles de malo malísimo al pobre hombre) y Timothy Spall (Pettigrew) en el papel de su corrupto ayudante, ambos cantan, y lo cierto es que lo hacen bien; además de estar perfectos en sus papeles. Cohen, conocido por una comedia aborrecible y vulgar que no quiero ni nombrar pero que todos conocemos, se pasea un rato por la película pero no tiene mayor trascendencia (aunque hay que reconocer que tiene una gran voz para la canción que tiene).

     Sólo queda destacar a los jovenes de la película (la chica, el marinero y el niño), los más desconocidos, sí, pero quizás los que más talento tienen ya sea a nivel dramático como musical, pues no sólo bordan sus papeles, sino que tienen unas voces maravillosas; así que si no te atraen los protagonistas de la película, no dudes que estos te complacerán totalmente.

     La premiada dirección artística, no se sale de los preceptos típicos de Burton, aunque el vestuario y peluquería son muy adecuados (quitando claro, por poco me da un infarto, el traje de torero de Pirelli -¿¡Dios mío pero es que esta mujer no sabe diferenciar España de Italia!?- que en parte le quita credibilidad a la película).

     Lo mismo se puede decir de la fotografía, que adquiere esa atmosfera de cuento tétrico tan habitual y tan apreciada en Burton.

     Y dejo lo mejor para el final: la banda sonora, la música maravillosa que no querrás dejar de oír; pues bien, lo cierto es que, la mayoría son canciones lentas (démonos cuenta de que este no es un musical de fuegos artificiales y lentejuelas) pero con un enorme sentimiento y un gran sentido musical, pues se aprecia mucho un truco habitual en los musicales (y que yo adoro) de utilizar una misma canción en situaciones totalmente opuestas y que de ese modo adquieran un significado totalmente diferente (como es el caso de Not while I'm around que es cantada por dos personajes diferentes con intenciones diferentes) se ve así una gran sabiduría también en las letras que consiguen encajar perfectamente.

     No obstante, en ocasiones estas mismas letras resultan muy macabras, y uno prefiere escuchar la canción sin pensar en lo que se dice (sólo hay que pensar en A little priest).

      En cualquier caso, como ya os dije, si el terror no es vuestro subgénero, os aseguro que la música os atrapara y envolverá de tal modo que ya os dará igual cuanta sangre aparezca (un buen ejemplo de esto es Johanna trio).

      Aparte de los anteriores otros números musicales muy destacables podrían ser The worst pies in London (presentación de Bonhan Carter y en la que nos demuestra ya su enorme talento y su capacidad para combinar drama, comedia, terror y musical en un mismo personaje), Green Finch and Linnett Bird (de la mano de la joven, con una voz bellísima y un gran sentimiento), Johanna (del chico joven, una canción romántica preciosa), Pirelli's miracle elixir (muy graciosa a la vez que el niño nos demuestra su talento) o By the sea (la confirmación definitiva de las capacidades vocales de Bonhan Carter; que vuelve a estar esplendida).

      Por último comentar la gran injusticia que se ha cometido con esta película a nivel de premios, especialmente en los oscar (los cuales, en mi opinión, perdieron toda la credibilidad que les quedaba el año en que se premió a la insufrible El señor de los anillos -de la que podéis ver una parodia en esta misma sección de películas títulada "como sería si la dirigiera..."-). De todos modos era esperable, puesto que tal y como decía el propio Tim Burton "los premios no van a las películas de género".

      No obstante resulta absurdo que no se haya reconocido la magnífica actuación de Johnnie Deep ni tan siquiera a la banda sonora y se limitaran a premiar a la dirección artística, esta es en mi opinión una auténtica vergüenza.

     Todo lo contrario hicieron los Globos de oro (que sin duda tienen mucha más credibilidad que los oscar) que la premiaron a mejor película y mejor actor, como bien correspondía.

     Aparte de esos, la película cosechó otros muchos premios internacionales, y se está llevando el mejor premio que se puede llevar toda obra cinematográfica: el éxito entre el público, porque a día de hoy, más de un mes después del estreno (¡siento poner la crítica tan tarde!) se mantiene como la 5ª más vista de España con no pocos competidores y después de haber estado en lo más alto de las listas.

 

Valoración final: la Obra maestra de la cartelera, una película sublime y brillante que no decepciona en absoluto, por todos los motivos y razones posibles, recomendada a todo el mundo (incluso a los que no les gusten los musicales, puede que cambien de idea; aunque quizás es poco adecuada para aquellos que no soportan ver sangre en el cine) los oscars podrán decir misa (sintiendolo mucho por Bardem), pero lo cierto es que la mejor y la más original película que podéis ver se llama Sweeney Todd, el barbero asesino de la calle Fleet